เรือนเหมยฮวา
ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาลภายในเรือนเหมยฮวา หลิวอันเซียงที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสงบกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงเอะอะโวยวาย และเสียงฝีเท้าที่วิ่งสับสนอลหม่านดังแว่วมาจากด้านหน้าเรือน
หญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยท่าทางสะลึมสะลือ เส้นผมยาวสลวยระต้นคอขาวผ่อง แววตาคู่สวยยังคงมีความงัวเงียปกคลุมอยู่เล็กน้อย
“เถียนจื่อ ข้างนอกนั่นมีเรื่องอันใดกัน เหตุใดจึงเอิกเกริกปานนี้?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางเลิกม่านเตียงออก
เถียนจื่อรีบก้าวเข้ามาภายในห้องนอนด้วยท่าทางตื่นตระหนก “เรียนฮูหยิน คนจากเรือนใหญ่มาขอพบด่วนเจ้าค่ะ แจ้งว่ายามนี้นายท่านเป็นลมหมดสติไป อีกทั้งยังกระอักเลือดออกมาอีกด้วย หมอประจำตระกูลกำลังเร่งดูอาการอยู่ พ่อบ้านจึงส่งคนมาเชิญฮูหยินไปดูอาการนายท่านและช่วยจัดการความวุ่นวายภายในจวนชั่วคราวเจ้าค่ะ”
หลิวอันเซียงนิ่งงันไปครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผลคำบอกเล่านั้น ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจ ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนผิดจังหวะ นางหลุดหัวเราะออกมาในลำคอเสียงเบา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นหยันที่ผุดขึ้นบนดวงหน้างาม
“กระอักเลือดอย่างนั้นหรือ…”
นางพึมพำกับตนเอง แววตาที่เคยหรี่ปรือเพราะความง่วงพลันสว่างวาบและแจ่มใสขึ้นมาทันที ความ
