าเป็นเทียบเคียงนางอย่างนั้นหรือ?
หากเรื่องนี้เป็นความจริง ต่อจากนี้ไปฉู่หลันก็จะไม่ใช่เพียงลูกอนุที่นางจะบีบก็ตายจะคลายก็รอดอีกต่อไป แต่อีกฝ่ายจะกลายเป็นบุตรีภรรยาเอกที่มีเกียรติยศและฐานะเทียบเท่านางทุกประการ
“ไม่! ข้าไม่มีวันยอมเป็นอันขาด! นังฉู่หลันไม่มีวันเทียบข้าได้! ไม่มีวัน!”
ฉู่ซือเยว่แผดเสียงร้องออกมาอย่างเสียสติ ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่ร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยพิษไข้ นางเตรียมจะพุ่งออกไปเค้นถามความจริงจากมารดาที่เรือนให้รู้เรื่อง ทว่ามู่เถาก็ได้รีบถลาเข้ามาขวางไว้ก่อน
นางยังคงจำคำสั่งเด็ดขาดของคุณชายใหญ่ได้อย่างแม่นยำ ว่าห้ามให้คุณหนูไปอาละวาดที่เรือนใหญ่ในเวลานี้เป็นอันขาด
“คุณหนู! ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ร่างกายท่านยังไม่หายดี หากออกไปยามนี้อาจจะทรุดหนักลงไปอีกนะเจ้าคะ” มู่เถาพยายามอ้อนวอนทั้งน้ำตา พลางกางแขนขวางประตูไว้อย่างสุดชีวิต
“หลบไป!”
ฉู่ซือเยว่ตวาดใส่เสียงแหลม ทั้งยังพยายามทุบตีอีกฝ่ายเต็มแรง ท่าทีดูคลุ้มคลั่งไม่ต่างจากคนเสียสติแม้แต่น้อย แต่มู่เถาก็ยังคงยืนกรานไม่ขยับหนีเช่นเดิม
เมื่อถูกขัดใจในยามที่เพลิงโทสะบังตาจนไร้สติ ฉู่ซือเยว่จึงเริ่มอาละวาดทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง นางกวาดแจกันหยกงามและเครื่องแป้งล้ำค่าลงจากโต๊ะจนแตกกระจาย
