ต้องการของคุณชายใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว
มู่เถารีบกุลีกุจอสั่งการสาวใช้คนอื่น ๆ ให้เข้ามาเก็บกวาดเศษซากความเสียหายในทันที
“พวกเจ้าช่วยกันเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!” นางกำชับเสียงต่ำพลางกวาดสายตาคาดโทษบ่าวรับใช้ทุกคนด้วยความเข้มงวด
“และจำใส่หัวพวกเจ้าไว้ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ห้ามให้เล็ดลอดออกไปถึงหูคนนอกจวน หรือแม้แต่คนในเรือนอื่นแม้แต่ครึ่งคำ หากข้ารู้ว่าใครปากสว่าง…พวกเจ้าก็รอรับผลกันเอาเองก็แล้วกัน!”
ขณะเดียวกัน ฉู่ซือเยว่ที่ยืนหอบหายใจอยู่ก็ได้ทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้อย่างคนสิ้นฤทธิ์ นางรับจอกชามาจากพี่ชายด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาไม่หาย ก่อนจะระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างไม่อาจห้ามได้
“พี่ใหญ่…ข้าไม่ยอมเด็ดขาด! ท่านแม่ไม่รักข้าแล้วหรือ? ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือว่าในจวนแห่งนี้ ข้าคือบุตรสาวเพียงคนเดียวที่นางควรภาคภูมิใจ!”
ฉู่หยางยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิมไม่เปลี่ยน เขาบรรจงรินชาส่งให้น้องสาวพลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ใจเย็นก่อนเถิดเยว่เอ๋อร์ อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ท่านแม่จะไม่รักเจ้าได้อย่างไร ในสายตานาง เจ้าคือแก้วตาดวงใจที่ไม่มีใครมาทดแทนได้เสมอ”
“แล้วเหตุใดท่านแม่จึงต้องยกนังลูกอนุนั่นเทียบเคียงข้
