อง แล้วก็เห็นว่าคนมาคือสามีภรรยาเพื่อนบ้านของผู้นำหมู่บ้าน
หมิงจูลุกขึ้น ยิ้มให้คนที่มา “ลุงรอง ป้าสะใภ้รอง ทำไมถึงมาบ้านหนูคะ?”
ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งใช้นามสกุลหมิง แม้ว่าครอบครัวหมิงฉางเซิ่งจะสายเลือดห่างกับตระกูลของเธอไปหลายรุ่นแล้ว แต่ตามลำดับอาวุโสในหมู่บ้าน ยังถือว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน
ป้าสะใภ้รองถือผักโขมมาด้วยกำหนึ่ง แล้วยื่นให้อย่างกระตือรือร้น “ผักโขมบ้านฉันออกเยอะ มาส่งผักให้พวกเธอสามคนกิน บังเอิญมีเรื่องอยากขอให้เธอช่วยด้วยน่ะ”
หมิงจูยิ้มแล้วก็ชี้ไปที่แปลงผักของเธอ “หนูซาบซึ้งน้ำใจของป้าสะใภ้รองนะคะ แต่ดูสิ ผักของหนูก็มีตั้งเยอะ พอกินแล้วค่ะ ครอบครัวป้าคนเยอะ เอาผักกลับไปกินเองเถอะค่ะ มีเรื่องอะไรเชิญว่ามาได้เลย”
“คือว่านะ วันนี้ฉันเห็นเธอไปขายเต้าหู้กับป้าสะใภ้ใหญ่ หล่อนบอกมาว่าน้ำที่ใช้มาจากเธอ ดูสิ ฉันก็อยู่บ้านก็ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไร จะมาขอทำธุรกิจนี้กับเธอด้วยได้หรือเปล่า?”
หมิงจูแสร้งทำหน้าลำบากใจ “ป้าสะใภ้รอง วันนี้ป้าเห็นตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว ทำไมถึงไม่รีบมาหาหนูล่ะคะ? มีหลายบ้านในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้เลยมาหาหนูกันให้ควั่ก น้ำที่เหลือของหนูทำเต้าหู้ได้แค่วันละสามสี่ถังเท่านั้นเอง ให้มากกว่านี้ก็คงไม่ได้ อีกอย่าง สหกรณ์ร้านค้าก็
