อง”
“เราอยู่ข้างใน ไม่มีใครมาเห็นหรอกค่ะ”
หมิงจูเบะปาก นึกถึงการตอบรับอันเร่าร้อนของเจียงตั่วในห้องใต้ดินเก็บเสบียงวันนั้น ตอนที่เขาพลิกตัวขึ้นมากดเธอลงกับพื้นและทำอย่างนั้นอย่างนี้ เขาไม่เห็นจะนึกถึงความเหมาะสมเลยนี่!
เธอดึงมือเจียงตั่วเข้ามา และตั้งใจจะสวมแหวนธนูที่นิ้วหัวแม่มือของเขา
แต่… มันเล็กไป ใส่ไม่ได้!
หมิงจูเกิดไอเดีย เธอหยิบด้ายแดงมาร้อยแหวนธนู จากนั้นก็เขย่งปลายเท้า สวมมันให้ที่คอของเจียงตั่ว
หลังจากสวมเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้น เผยลำคอขาวเนียนต่อหน้าเขา แล้วพูดเสียงใสว่า “เรียบร้อย! ของหมั้นฝั่งฉันแลกเปลี่ยนแล้ว ถึงตาคุณบ้าง ใส่ให้ฉันสิคะ ไม่งั้นฟ้าคงมืดพอดี เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้คงไม่มีใครยอมไปไหน”
เจียงตั่วเป็นผู้ชาย อย่างไรก็คงไม่ยอมให้ผู้หญิงมาเร่งรอ เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด และสวมจี้หยกให้เธอ
ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก เจียงตั่วได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ จากตัวหมิงจู ให้ความรู้สึกเหมือนกับ…
น้ำที่เธอยื่นให้เขาดื่ม มันช่างหอมหวานและเย้ายวนใจ
ลำคอของเขาขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว เขารีบชักมือกลับ ราวกับทำผิดอะไรมา ถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าสีคล้ำแต่เดิมเริ่มมีสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันกลับก่อนนะ”
หมิงจูมองตามแผ่นหลังที่เร่งรีบของเจียง
