แล้วใช่ไหม แต่การแปรรูปสมุนไพรก็แบบนี้แหละ เป็นการฝึกความอดทนและความละเอียดอย่างแท้จริง”
“ไม่ใช่หรอก ข้าแค่สงสารเจ้า ตอนเรียนวิชาแปรรูปจากหมอในโรงหมอ เจ้าคงลำบากไม่น้อยใช่หรือไม่” กู้ฉางสุ่ยพูดพลางเช็ดเหงื่อให้นางต่อไป
เถียนฮวนยิ้ม “ลำบากน่ะลำบาก แต่ข้าสนุกทุกครั้งที่ได้แปรรูปสมุนไพร ทุกคราที่ข้าทำสมุนไพรแปรรูปออกมาสวยงามไร้ที่ติ ท่านปู่ของข้าก็จะยิ้มให้ ข้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของท่านพ่อ ท่านปู่ก็เลยถอนหายใจด้วยความเสียดายอยู่บ่อยๆ เพราะข้าเป็นสตรี”
กู้ฉางสุ่ยได้ฟังก็ขมวดคิ้ว “เจ้าทั้งเก่งทั้งฉลาดกว่าบุรุษหลายคน ปู่เจ้าไม่น่าทำกับเจ้าเช่นนั้น”
“คนแก่ก็แบบนี้แหละ เขาย่อมหวังจะให้คนในสายเลือดสืบทอดกิจการที่ตนเหนื่อยสร้างมา ข้าเป็นสตรี สุดท้ายก็ต้องแต่งออกไปอยู่บ้านอื่น เลยไม่กล้าหวังกับข้าเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าเขาไม่รักข้า เขาแค่คิดว่าวิชาแพทย์กับวิชาปรุงยาเป็นงานหนัก สตรีไม่ควรต้องลำบาก ข้าถึงแอบไปเรียนเอง แต่พอเรียนแล้วเขาก็ไม่ได้ห้ามอะไร แถมเวลาได้ยินนักปรุงยาชมข้า เขาก็แอบยิ้มในห้องทุกทีเลยนะ”
กู้ฉางสุ่ยได้ยินก็หัวเราะออกมา “ก็ใช่น่ะสิ เจ้าทั้งฉลาดและเก่งขนาดนี้ ผู้ใดก็ล้วนชอบเจ้
