ลังเขาอยู่นั้น กู้ฉางสุ่ยก็หันกลับมาทันใด หัวใจของเถียนฮวนกระตุกวูบ นางรีบก้มหน้าลงทันที
เห็นภรรยาใหม่ทำตัวเหนียมอาย กู้ฉางสุ่ยก็อดอ่อนโยนขึ้นมาไม่ได้ เขาถามนางเสียงเบา
“เหนื่อยหรือไม่ ให้ข้าแบกเจ้าดีไหม”
“ไม่เป็นไร เมื่อวานเพราะข้าไม่รู้ทาง ระยะทางไกลมากถึงต้องให้ท่านแบก แต่หลังจากนี้ ข้าต้องเดินด้วยขาของตัวเองแล้ว” เถียนฮวนรีบโบกมือปฏิเสธ
คำพูดนี้ทำเอากู้ฉางสุ่ยนิ่งคิด เขามองนางครู่หนึ่ง แล้วจึงหันหน้ากลับไปทางเดิม “งั้นก็ดี เดินตามข้ามา อย่าหลงทางเล่า”
“อืม” เถียนฮวาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
