นี้ของนาง ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ชีวิตเช่นไรกันแน่ในบ้านแห่งนี้
ในใจของนางพลันรู้สึกสงสารเขาขึ้นมา เวลานั้นเอง มือใหญ่ที่จับข้อมือของนางไว้ก็บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย
“อย่าใส่ใจพวกเขาเลย” น้ำเสียงของเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าของเถียนฮวนแดงระเรื่อขึ้นมาทันใด คล้ายมีลมวสันต์พัดผ่านกลางใจ อารมณ์หม่นหมองเมื่อครู่พลันจางหายไปมาก
“อืม” นางพยักหน้า
กู้ฉางสุ่ยไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของนาง เพียงยังจับมือนางไว้เช่นเดิม
“ไปกินข้าวกัน”
คนทั้งสองจึงเดินเข้าครัวไปด้วยกัน
บ้านตระกูลกู้เปิดโรงสกัดน้ำมัน ดังนั้นในบ้านจึงไม่ขาดน้ำมันทำอาหาร ในครัวมีตะเกียงน้ำมันวางอยู่ด้วย
หลังจากกู้ฉางสุ่ยเข้าไปก็จุดตะเกียงน้ำมัน แล้วจึงยกไปวางที่โต๊ะอาหาร
ด้วยแสงไฟกะพริบแผ่วเบาขนาดเท่าเมล็ดถั่ว เถียนฮวนจึงมองเห็นอาหารที่คนในบ้านทิ้งไว้ให้กู้ฉางสุ่ยได้ชัดเจนเสียที
เป็นข้าวต้มถ้วยหนึ่ง ซ้ำยังเป็นข้าวต้มที่ต้มจากข้าวเหลือผสมน้ำ!
แม้ดูเหมือนเยอะ แต่ในความเป็นจริงมีแค่สามในสิบเท่านั้นที่เป็นเม็ดข้าว ที่เหลือล้วนเป็นน้ำทั้งสิ้น ตอนกลืนลงไปจะรู้สึกเหมือนอิ่มท้อง แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ท้องที่พองแน่นก็จะแฟบลงในพริบตา
ส่วนกับข้
