าวบนโต๊ะ…ก็ไม่ต้องพูดถึงอีกเช่นกัน เนื้อไม่มีหลงเหลือ แม้แต่ผักใบเขียวยังมีเพียงแค่พอปูให้เต็มก้นถ้วย
พวกเขาทำเกินไปแล้วนะ อาหารแค่นี้นางเป็นสตรีก็ยังกินแทบไม่อิ่ม สำหรับคนรูปร่างสูงใหญ่เช่นกู้ฉางสุ่ย เกรงว่าแค่ให้ติดซอกฟันยังไม่พอด้วยซ้ำ!
เขาใช้ชีวิตมาได้อย่างไรจนถึงตอนนี้กันนะ?
แต่กู้ฉางสุ่ยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย
เขาเดินไปที่ตู้เก็บถ้วยชาม หยิบถ้วยหนึ่งใบกับตะเกียบสองคู่ ตักข้าวต้มจากชามใบใหญ่ใส่ถ้วยเล็ก แล้วนำทั้งถ้วยและตะเกียบมายื่นให้เถียนฮวน
จากนั้น เขาก็ยกถ้วยข้าวต้มอีกใบที่เหลือเกินครึ่งขึ้นมาซดเสียงดังฟืดฟาด
เดินทางมานานขนาดนี้ เถียนฮวนก็หิวอยู่ไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเช้านางกินแค่โจ๊กหนึ่งถ้วย ส่วนมื้อกลางวันเพราะต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บของเตรียมออกเรือน จิตใจว้าวุ่นและเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ นางจึงไม่มีอารมณ์จะกินอะไร ระหว่างทางกลับก็เริ่มหิวแล้ว
ดังนั้นแม้จะเป็นแค่เศษกับข้าว แต่ตอนผัดยังมีน้ำมันไม่น้อย กลิ่นเลยหอมฉุย
ทันทีที่ได้กลิ่น ท้องของนางก็ร้องจ๊อกๆ เถียนฮวนจึงไม่มัวมานั่งคิดให้ฟุ้งซ่านอีก รีบยกถ้วยขึ้นมากินทันที
เพียงครู่เดียว ทั้งสองก็กินอาหารบนโต๊ะจนเกลี้ยง
พ
