งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ลู่หลิงเซียวผู้มีคุณูปการสังหารชินอ๋องแห่งเป่ยเหลียง ยังโดนลดตำแหน่งขุนนางเลยมิใช่หรือ
ลี่กุ้ยเฟยกำผ้าเช็ดหน้าแน่น หันกายกลับอย่างเย็นชา ก่อนตรัสกับเมิ่งเชียนเชียนอย่างไม่แยแสว่า “มีฮองเฮาขอความเมตตาแทนเจ้า ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน คราหน้าหากยังกล้าพูดจาหยาบคายกับข้าอีก เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมาก็ปกป้องเจ้าไม่ได้!”
เซียวฮองเฮาตรัสกับรองผู้บัญชาการหลินว่า “ยังไม่ถอนกำลังอีก?”
รองผู้บัญชาการหลินทำสัญญาณมือ เหล่าพลธนูเก็บธนูกลับอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะถอยไปด้านข้าง
“พี่สาว!”
ถานเอ๋อร์เอื้อมมือไปคว้าในพุ่มไม้ ก่อนลุกขึ้นวิ่งไปหา “ปั้นซย่า!”
ปั้นซย่าเอ่ยทั้งที่ริมฝีปากหนาวจนแทบแข็งว่า “ข้าไม่เป็นไร…คุณหนูหนาวแย่แล้ว…”
ถานเอ๋อร์แบกเมิ่งเชียนเชียนที่เนื้อตัวเย็นเฉียบขึ้นหลัง เอ่ยด้วยแววตาแน่วแน่ว่า “พี่สาว ถานเอ๋อร์พาเจ้ากลับบ้าน!”
หวังฮูหยินรีบแกะเสื้อคลุมกันลมของตนมาคลุมบนร่างเมิ่งเชียนเชียน ส่วนสาวใช้ของนางประคองปั้นซย่า
เซียวฮองเฮาตรัส “กลับ”
ทั้งคณะออกจากตำหนักฉางชุน
ทหารรักษาพระองค์ก็มีคนได้รับบาดเจ็บเช่นกัน รองผู้บัญชาการหลินสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่บาดเจ็บกลับไป ขณะเดียวกันก็
