น้าขึ้นมอง กลับเป็นชายหนุ่มถือไม้เท้าคนหนึ่ง
นางทำหอนางโลมมาหลายปี ติดนิสัยมองคนที่หน้าตา บุรุษผู้นี้หน้าตาหล่อเหล่า น่าเสียดายที่ขาเป๋
นายหน้าหญิงชราดูบัญชีต่อ “สือเหนียง ให้เศษเงินเขาไป”
“เจ้าค่ะ!”
แม่นางที่ถูกเรียกว่า ‘สือเหนียง’ ขานรับ ก่อนหยิบเศษเงินออกมา แต่ถูกบุรุษปฏิเสธ
เขาถามอย่างไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งเกินไปว่า “ได้ยินว่าที่นี่กำลังหาคนคำนวณบัญชี ให้ข้าลองดูได้หรือไม่”
ครั้นออกมจากร้านนายหน้า เมิ่งเชียนเชียนก็ไปซื้อบทละครจำนวนหนึ่งให้เหล่าไท่จวินที่ร้านหนังสือ
ถานเอ๋อร์กระตุกแขนเสื้อเมิ่งเชียนเชียน “พี่สาว ข่อยอยากกินถังหูลู่!”
เมิ่งเชียนเชียนควักเงินออกมา “อู่เกอร์ ที่ไหนขายถังหูลู่บ้าง”
ไม่รอให้อู่เกอร์ตอบ ถานเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นชี้ “ตรงนั้นๆ! ข่อยได้ยินเสียง!”
“ได้”
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า เอ่ยกับอู่เกอร์ว่า “เจ้ารอพวกข้าตรงนี้”
ต้องเดินทะลุตรอกเล็กตรอกหนึ่งที่รถม้าเข้าไม่ได้ อีกทั้งฟังจากเสียงตะโกนก็ไม่ถือว่าไกลมาก
อู่เกอร์ทอดมองแผ่นหลังของทั้งคู่ แล้วเกาหัวอย่างฉงน “มีเสียงเร่ขายถังหูลู่หรือ ไม่เห็นได้ยินเลย!”
ครึ่งเค่อต่อมา มือสองข้างของถานเอ๋อร์ก็ถือถังหูลู่ไว้
