ยคสุดท้าย สองนิ้วของเมิ่งเชียนเชียนก็หนีบแขนเสื้อเขาไว้
ลู่หยวน “มีอะไร”
เมิ่งเชียนเชียน “ขอผู้บัญชาการใหญ่โปรดเมตตา”
ลู่หยวนหรี่ตาลง “เจ้าต้องการขอความเมตตาให้เขาอย่างนั้นรึ”
เมิ่งเชียนเชียนหันมองลู่หยวน พลางเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ไหนๆ ก็เคยเป็นสามีภรรยากันมา เห็นเขามีจุดจบเช่นนี้ ข้าน้อยทำใจมิได้…ขอผู้บัญชาการใหญ่เห็นแก่ที่ข้าน้อยเลี้ยงดูเป่าซูอย่างเต็มที่ มอบบุญคุณให้ข้าน้อยสักครา…บำเหน็จรางวัล…แลกกับโบยแทนได้หรือไม่”
ลู่หยวน “…”
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนประชุมเช้า ลู่หยวนเข้าเฝ้าโอรสสวรรค์น้อยที่ห้องทรงอักษร
ลู่หยวนคำนับให้โอรสสวรรค์น้อยในชุดคลุมมังกรสีเหลืองอร่าม
โอรสสวรรค์น้อยคำนับคืนให้ “ท่านพ่อ[2]”
ลู่หยวนยิ้มจางๆ “ฝ่าบาท”
โอรสสวรรค์น้อยมองขันทีข้างกายแวบหนึ่ง “พวกเจ้าออกไปก่อน”
พวกเขาหันมองลู่หยวน ก่อนค้อมกายออกจากห้องทรงอักษร
ลู่หยวนรอยยิ้มเต็มใบหน้าถามว่า “การเรียนในช่วงนี้ของฝ่าบาททำได้ดีหรือไม่”
โอรสสวรรค์น้อยเอ่ยอย่างลังเล “วันนี้เรา…ไม่คุยเรื่องเรียนได้หรือไม่”
ลู่หยวนยิ้มอ่อนโยน “ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ ฝ่าบาทอยากคุยสิ่งใดก็คุยสิ่งนั้น”
โอรสสวรรค์น้อยเรียกความกล้าก่อนเอ่ยว่า “เมื
