เบนหน้าหนีร้องไห้ขึ้นมา
เมิ่งเชียนเชียน “แม่นม”
แม่นมหลี่เช็ดน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองนางทั้งขอบตาแดงก่ำ “เจ้าคะ คุณหนู!”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างราบเรียบ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หยุดให้ค่าใช้จ่ายประจำเดือนของเรือนซงจู๋กับเรือนเฟิง”
แม่นมหลี่เอ่ย “เรือนเฟิงเป็นเรือนของแม่นางหลิน หยุดให้นางนั้นไม่เป็นไร แต่เรือนซงจู๋เป็นของท่านเขย คุณหนูจะตัดค่าใช้จ่ายของท่านเขยไปด้วยหรือเจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนไม่หยุดคิดแม้แต่น้อย “ตัด”
เมิ่งเชียนเชียนอาบน้ำอุ่น เปลี่ยนเป็นอาภรณ์สะอาด กอดโถน้ำร้อน นอนอยู่บนเตียงนุ่ม
ครั้นแม่นมหลี่ยกน้ำขิงถ้วยหนึ่งออกมาจากครัวเล็ก เมิ่งเชียนเชียนก็หลับไปแล้ว
ปั้นซย่านั่งเฝ้านางอยู่ข้างเตียง
แม่นมหลี่ยื่นน้ำขิงให้ปั้นซย่า ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าก็ดื่มสักถ้วย เดี๋ยวเป็นหวัด”
คนสนิทข้างกายคุณหนูเดิมทีก็มีไม่มาก นางกับปั้นซย่าจะล้มป่วยไปอีกคนไม่ได้เด็ดขาด
ปั้นซย่าสูดน้ำมูก รับน้ำขิงมาดื่ม
แม่นมหลี่เห็นขนมในจาน จึงถามว่า “คุณหนูไม่ทานอะไรเลยหรือ”
ปั้นซย่าส่ายหน้า “คุณหนูบอกว่ากินไม่ลงเจ้าค่ะ”
ทั้งสองไม่ได้รู้ในสิ่งที่เมิ่งเชียนเชียนเจอมาระหว่างทาง พวกนางนึกว่าเมิ่งเชียนเช
