เพียงคุณให้อภัย ผมจะอบรมสั่งสอนเขาอย่างดี ผมขอให้คำมั่นไว้เลย ”
เฉินเฟิงทีได้ระบายความโกรธในร่างกายของตัวเอง หลังจากที่ได้ต่อยลงไปโดนตัวของเชียนสวนยี่ถึงสองครั้ง เขาเองก็ค่อยๆ สงบอารมณ์ลง
เขาผลักเชียนสวนยี่ออกไป เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างพวกเขา แต่เขายังคงแสดงสีหน้าเย็นชาดังเดิม ： “ครั้งนี้ผมยอมยกโทษให้ แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก ”
เชียนสวนยี่รีบตอบรับอย่างทันควัน
และเฉินเฟิงก็ไม่ได้หันไปสนใจเด็กหนุ่มตระกูลเชียนที่เอาแต่พูดขอโทษอยู่ตรงนั้น พลางเดินกลับเข้าไปด้านในห้องผู้ป่วย
เพราะตอนนี้ใกล้ถึงเวลาที่สามารถดึงเข็มออกแล้ว และอีกอย่างคือเขาเป็นห่วงสถานการณ์ของเฟิ่งซีด้วย แต่โชคดีที่เธอยังคงหลับอยู่
เหล่าคนตระกูลเชียนพากันยืนอยู่ด้านนอกประตู รอจนกระทั่งเฉินเฟิงออกมาอีกครั้งพร้อมกับแบกเฟิ่งซีที่หมดสติไปแล้วไว้บนหลัง และพวกเขาได้แต่เฝ้ามองอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร
เมื่อกลับมาถึงลานเล็ก เสื้อผ้าชุดชั้นในของเฟิ่งซีก็ชุ่มเหงื่อจนหมดแล้ว เฉินเฟิงจึงรีบช่วยเช็ดตัวให้กับเฟิ่งซี ก่อนจะป้อนน้ำให้กับเธอ จากนั้นจึงวางเธอลงกลับไปนอนบนเตียง
หลังจากเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว เขาก็คอยนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างๆ
จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น เชียนสวนยี่จึงกลับมาที่ลานเล็กนี้อีกครั้ง พร้อมทั้งพาเด็กหนุ่มตระกูลเชียนคนนั้นที่มีเรื่องกับเฉินเฟิงมาด้วย
“ยังไม่รีบกล่าวขอโทษคุณเฉินอีก”
ทันทีที่เดินมาถึง เขาก็สั่งให้เด็กหนุ
