่ก็มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจรางๆ ว่าคนเหล่านี้อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับตนเองก็เป็นได้
หลังจากส่งกล่องอาหารให้เสี่ยวเฟิงแล้ว เขาก็หมุนกายออกจากกระโจมไป มองไปทั้งทางซ้ายและขวา เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอื่น เขาถึงจะยื่นแขนไปทางผู้คุมที่หลับไม่ยอมตื่น ทำให้ผู้คุมสลบเหมือดไปโดยสิ้นเชิงด้วยกำปั้นเดียว
เขากลับเข้าไปในกระโจม เห็นเสี่ยวเฟิงคุกเข่าอยู่ข้างหน้านักโทษคนหนึ่งที่สลบไสลไม่ได้สติ เขย่าร่างกายของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง น้ำตาไหลลงมาเหมือนลูกปัดที่มาอย่างไม่ขาดสาย อ้าปากหมายจะส่งเสียง ทว่าก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ริมฝีปากที่สั่นเครือเอาแต่ส่งเสียงอือๆ ไม่หยุดหย่อน
หูเฟิงก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะตบบ่าของเสี่ยวเฟิงเบาๆ “ไม่ต้องร้องไห้ เขายังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่”
เสี่ยวเฟิงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าทิ้ง ทำหน้าตาอ้อนวอนหูเฟิง “พี่หู ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนเก่ง ข้าขอร้องท่าน ขอร้องให้ท่านช่วยเขาด้วย”
หูเฟิงไม่แปลกใจที่เขาขอร้องตนเช่นนี้ เพราะตั้งแต่เสี่ยวเฟิงกลับมาพร้อมน้ำตานองหน้าก่อนหน้านี้ เขาก็รู้แล้วว่าคนที่ถูกขังอยู่ในค่ายบูรพาที่เจ็ดแห่งนี้ จะต้องเป็นญาติของเขาอย่างแน่นอน
“เขาเป็นใคร เหตุใดถึงถูกขังอยู่ที่นี่ได้” หูเฟิงถาม
……….
ตอนที่ 412 เหลือเพียงพวกข้าสองคนแล้ว
เสี่ยวเฟิงชำเลืองมองไปทางประตูกระโจม สีหน้าระแวดระวังนัก
“วางใจเถอะ ข้าตีคนคนนั้นสลบไปแล้ว ไม่มีทางตื่นขึ้นมาในครึ่งชั่วยามนี้หรอก”
เส
