ทั้งสองข้างของนางเสียจริง ช่างเป็นสะใภ้ที่ไร้ความสามารถ ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง ทั้งยังทำลายเรื่องดีจนหมดสิ้น
นางพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน หลิวกว้าหัวพูดเกินจริงไปบ้าง แต่จ้าวหลานตีข้าจริงๆ นี่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น”
หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “ตอนนี้ข้าจะต้องเข้าเมืองพอดี พวกเจ้าไปฟ้องร้องกับข้าที่ที่ว่าการอำเภอดีหรือไม่ ให้ใต้เท้านายอำเภอหรือใต้เท้าเมิ่งช่วยตัดสินคดีนี้ให้พวกเจ้า เมื่อครู่พวกเจ้าทั้งสองคนต่างก็พูดกับข้าแล้ว ข้าจะบอกเล่าตามความจริง แลจะให้พวกเจ้านำพยานไปด้วยสักสองคน พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร”
หญิงชราเก็บสีหน้าไม่ได้ในทันที นางโมโหจนมือสั่นไปหมด ทว่าหลิวซื่อที่อยู่ข้างกายยังไม่รู้จักจบสิ้น นางกล่าวอีกว่า “ให้ใต้เมิ่งตัดสินคดี เขามีความสัมพันธ์อันดีกับไป๋จื่อ ไปหาเขาแล้วจะมีประโยชน์อะไร เขาต้องปกป้องไป๋จื่อแน่นอนอยู่แล้ว”
……….
ตอนที่ 264 ข้าราชการปกป้องกันเอง
หัวหน้าหมู่บ้านมีสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าหมายความว่าอย่างไร สงสัยในความตงฉินของใต้เท้าเมิ่งรึ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไปหาใต้เท้านายอำเภอเลยก็แล้วกัน”
หลิวซื่อกล่าวอีก “ว่ากันว่าข้าราชการปกป้องกันเอง ไปหานายอำเภอแล้วจะมีประโยชน์อะไร ขอเพียงใต้เท้าเมิ่งพูดคำเดียว ไหนเลยนายอำเภอจะใจสนความเป็นตายของชาวบ้านอย่างพวกข้า”
หัวหน้าหมู่บ้านจ้องหน้านาง “ดูท่าเจ้าจะไม่ได้สงสัยความตงฉินของใต้เท้าเมิ่งเพียงผู้เดียว แม
