าะความโง่งมมากเพียงใด…
หญิงชรารู้ว่าวันนี้คิดจะขูดรีดจ้าวหลานไม่ได้แล้ว เพราะลูกสะใภ้ตัวดีอย่างหลิวกว้าหัวทำให้เสียแผน ทำให้นางต้องนอนอยู่บนพื้นตั้งนมนาม นั่งทับก้อนกรวดเล็กๆ จนรู้สึกเจ็บแล้ว
นางตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น แล้วถลึงตามองหลิวซื่ออย่างดุดัน กล่าวด้วยโทสะว่า “ยังตะลึงอะไรอยู่อีก จะไม่กลับไปกับข้าหรืออย่างไร”
ทั้งสองคนจากไปรวดเร็วราวกับควัน ด้านหลังมีเสียงหัวเราะเยาะดังมาเป็นระลอก ทำให้พวกนางพลันรู้สึกโกรธจนตัวสั่น แต่กลับจนใจนัก ด้วยทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
…
ร้านสือเค่อ
หลังจากไป๋จื่อกล่าวขอบคุณเถ้าแก่เฉิน นางก็ไปที่ห้องครัวด้วยตนเอง เพื่อแบ่งปันเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ในการทำมันฝรั่งให้กับเหล่าพ่อครัว
พ่อครัวทุกคนล้วนมีฝีมือทำอาหารที่ยอดเยี่ยมเป็นของตัวเอง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยถ่ายทอดให้ใคร อีกทั้งพวกเขาไม่เคยเห็นคนที่แบ่งปันสูตรอาหารของตนเองอย่างไม่เห็นแก่ตัวให้ผู้อื่นเช่นไป๋จื่อมาก่อน ความรู้สึกดูถูกและความสงสัยที่มีต่อนางในทีแรก จึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเคารพและนับถือ
สิ่งที่ไป๋จื่อพูดออกมา พวกเขาล้วนจดจำอย่างตั้งใจ ทำอาหารรสเลิศตามวิธีที่เด็กสาวสอน และมีบริกรที่คอยยกอาหารออกไป นำเงินชมเชยที่ได้จากพวกลูกค้ากลับมาแบ่งกับเหล่าพ่อครัวอย่างไม่ขาดสาย
เหล่าพ่อครัวรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยไม่ได้รับเงินชมเชยที่ลูกค้าให้มานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้
พวกลูกค้ามีเพียงได้กินอาหารที่ทำให้ตนเอง
