รั้นสารถีเห็นว่าสถานที่นี้ถูกต้องแล้ว เขาก็รีบลงจากรถม้า แล้วพูดกับหูจ่างหลินพร้อมรอยยิ้ม “ข้าคือสารถีของร้านสือเค่อ ผู้ดูแลร้านให้ข้ามารับแตงดินที่นี่ เตรียมพร้อมไว้แล้วใช่หรือไม่”
ท่านลุงหูรีบเปิดประตูลานบ้านให้เขาเข้ามา “เตรียมไว้พร้อมแล้ว เจ้ามาเร็วยิ่งนัก ลูกๆ ของข้ายังกินข้าวอยู่เลย ข้าจะไปเรียกให้นะ”
ทว่าหูจ่างหลินยังไม่ทันเข้าไปในเรือน ไป๋จื่อและหูเฟิงก็พากันเดินออกมา “ข้ากินอิ่มแล้ว”
สารถีเคยเห็นไป๋จื่อ ตอนที่เขาขนผักจากตลาดกลับมาที่ครัวเมื่อวานนี้ เขาเห็นไป๋จื่อทำอาหารอยู่ในห้องครัว กลิ่นหอมนั้นช่างยั่วยวน ชวนให้เขาน้ำลายสอแม้กระทั่งยามหลับฝัน
“แม่นางไป๋ ข้ามาขนแตงดิน” สารถีเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มแป้น
ไป๋จื่อรีบนำเขาเดินไปที่มุมกำแพง ก่อนจะชี้ไปที่มันฝรั่งสี่ถุงที่วางอยู่บริเวณนั้น “มันฝรั่งหนึ่งถุงหนักยี่สิบห้าชั่ง ทั้งหมดสี่ถุง เท่ากับหนึ่งร้อยชั่งพอดี ไม่ขาดไม่เกินเจ้าค่ะ”
……….
ตอนที่ 258 ตัวอักษรหลานของบ้านข้า
สารถีพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะหยิบถุงเงินขนาดเล็กในอกเสื้อออกมาทันที แล้วส่งมันไปให้ไป๋จื่อ “แม่นางไป๋ นี่คือเงินค่าสินค้าที่ผู้ดูแลร้านให้ข้ามอบให้เจ้า ทั้งหมดห้าตำลึงเงิน ผู้ดูแลร้านบอกว่าต่อไปจะคิดตามราคานี้”
ลุงหูตกใจจนเบิกตาโพลง “ห้าตำลึง?”
“ถูกต้อง ห้าตำลึง ตอนนั้นข้าก็ตกใจจนตัวโยนเช่นกัน ด้วยไม่อยากเชื่อเลยว่าแตงดินหนึ่งร้อยชั่งจะขายได้ถึงห้าตำลึงเงิน ข้ากล
