กษาแผลให้พี่เมิ่งที่ที่ว่าการอำเภอเจ้าค่ะ บาดแผลของเขาไม่อาจยืดเยื้อนาน ยิ่งรักษาได้เร็วเท่าไร วันหน้าก็ยิ่งฟื้นฟูได้เร็วเท่านั้น”
หูจ่างหลินเข้าใจในทันที “ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นระหว่างเดินทางพวกเจ้าต้องระวังหน่อย รถมักจะตกหลุมและลื่นไถลได้ง่ายที่สุดในวันฝนตก เส้นทางที่พวกเจ้าใช้มีป่าเขาอยู่ อย่าได้ประมาทเสียล่ะ”
เด็กสาวพยักหน้า “ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ ท่านเชื่อใจหูเฟิงไม่ใช่หรือ เขาทำสิ่งใดล้วนหนักแน่น มั่นคง ไม่ประมาทเลินเล่อ ยังต้องกังวลอะไรอีกเล่าเจ้าคะ”
ลุงหูเบิกบานใจนัก เป็นดังเช่นที่นางว่า หูเฟิงนับเป็นคนที่ไร้ที่ติคนหนึ่ง หากจะมีอะไรที่น่าติล่ะก็ คงจะเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยชอบพูดจากระมัง
นางตุ๋นโจ๊กง่ายๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกางร่มไปรับจ้าวหลาน ตอนนี้มารดาของนางเย็บกระเป๋าผ้าเสร็จแล้ว ฝีเข็มงดงามกว่านางหลายเท่า ราวกับกระเป๋าผ้าที่ขายอยู่ในร้านเลยทีเดียว
นางเร่งให้จ้าวหลานไปกินข้าวเช้า ส่วนตัวนางปิดประตูอยู่ในเรือน นำสิ่งของที่อยู่ในกล่องปฐมพยาบาลใส่ลงไปในกระเป๋าผ้าทั้งหมด เดิมทีนางอยากนำไปเพียงของที่จำเป็น แต่คิดดูแล้วก็ไม่วางใจจะทิ้งสิ่งของเหล่านี้ไว้ที่นี่ นำติดตัวไปด้วยสบายใจมากกว่า
รถม้าวิ่งไปท่ามกลางสายฝน นางนั่งอยู่ในรถม้ายังยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เสื้อผ้าเปียก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหูเฟิงที่บังคับม้าอยู่ข้างนอก
“เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่” ไป๋จื่อเข้าไปใกล้ประตูรถ เปิด
