เจ้าใหญ่ “ข้าต้องดูแลเจ้าใหญ่ ไปไม่ได้”
สายตาของหญิงชราเลื่อนไปมองใบหน้าของหลิวซื่อ “เช่นนั้นพวกเจ้าบ้านรองก็ไป ทั้งบ้านล้วนแข็งแรงดี ไม่เหมือนพวกเขา สภาพย่ำแย่อย่างกับผีไปทั้งบ้าน”
จางซื่อยิ้มเย็นไม่พูดจา เจ้ารองรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งจิตใจ ส่วนไป๋ฟู่กุ้ยโมโหจนฟันหระทบกัน นี่ชัดเจนแล้วว่าเป็นการรังแกพวกเขาบ้านรอง
นางกล่าวว่า “เอาล่ะ เช่นนั้นพวกข้าบ้านรองจะไป แต่จะขุดมาได้หรือไม่ก็พูดยาก พวกท่านรออยู่ที่บ้านก็แล้วกัน”
ครั้นกล่าวจบ จางซื่อก็ขยิบตาให้เจ้ารอง ฟู่กุ้ย และเจินจูครั้งหนึ่ง ก่อนจะสะพายตะกร้าออกไปพร้อมกันทั้งครอบครัว
ในใจของหญิงชรารู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง เหตุใดเห็นสายตาของจางซื่อแล้วถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเดินตามไปหลายก้าว แล้วตะโกนบอกเจ้ารองว่า “เจ้ารอง รีบกลับมาหน่อยนะ แม่หิวแล้ว”
เจ้ารองไม่ได้ตอบรับ และไม่ได้หันกลับมามองนาง เมื่อพวกเขาเดินไปไกลแล้ว เขาถึงเร่งตามจางซื่อจนทัน ก่อนจะรีบถามภรรยา “ภรรยา พวกเราจะไปขุดผักป่ามาให้พวกเขากินจริงหรือ”
……….
ตอนที่ 158 เมิ่งหนานกลัวเสือจางซื่อแค่นหัวเราะ “พวกเขาช่างหน้าหนาเสียจริง ล้วนแต่พักผ่อนยู่ในบ้าน คิดจะให้ข้าตากแดดขุดผักป่าให้พวกเขาอย่างนั้นหรือ”เจ้ารองไม่เข้าใจ “เช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน”“พวกเราไปขุดผักป่าก่อน ขุดให้มากหน่อย ถึงเวลาพวกเรานำมันไปไว้ที่บ้านพี่ชายข้าทั้งหมด ส่วนพวกเราก็กินเสียครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครั้
