…ภูเขาลั่วอิงไป๋จื่อให้องครักษ์จินถอนรถม้าออกก่อน จากนั้นผูกม้าสี่ตัวไว้ใต้ร่มไม้ แล้วถึงใช้ถังเล็กๆ ที่เตรียมไว้บนรถมาตักน้ำให้พวกมันดื่ม พวกมันจะได้ไม่ต้องทรมานใต้ดวงอาทิตย์ที่ร้อนแผดเผาเช่นนี้เมิ่งหนานมองป่าเขามืดครึ้มและหนาทึบตรงหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วถาม “พวกเจ้าจะเข้าป่าไปทำอะไร ล่าสัตว์หรือ”เด็กสาวส่ายหน้า “ข้าต้องหาสมุนไพรชนิดหนึ่ง ตอนมาครั้งก่อนเห็นเข้า พวกเราอยู่แค่รอบนอก ไม่จำเป็นต้องเข้าไปด้านในลึกๆ วางใจเถอะเจ้าค่ะ”สีหน้าของเมิ่งหนานไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก “ใคร ใครบอกว่าข้าไม่วางใจ ก็แค่เข้าไปในป่า ข้าดูเหมือนกลัวรึ” เขากลืนน้ำลายอย่างแรง แม้บนใบหน้าจะยังฝืนให้สงบนิ่งไว้ได้ แต่ความตื่นกลัวในแววตากลับฉายชัดออกมาตั้งนานแล้วองครักษ์จินหัวเราะคิกคัก “คุณชายวางใจเถอะขอรับ มีข้าอยู่ทั้งคน ถึงมีเสือตัวใหญ่กระโจนเข้ามา ข้าก็ฆ่ามันได้ในกระบี่เดียว ปกป้องคุณชายให้รอดปลอดภัยได้แน่”“เฮ้ย…พูดไร้สาระอะไรของเจ้า สถานที่เช่นนี้จะมีเสือได้อย่างไร เจ้าขู่ข้าให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ถึงจะมีจริงๆ ข้าก็ไม่กลัว” หน้าขาของเขาเหมือนจะสั่นขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว“จริงหรือขอรับ หากถึงตอนนี้ข้าจะคอยดูท่าทางของคุณชาย!” คุณชายผู้นี้อะไรล้วนดีทุกอย่าง ทว่ามีจุดอ่อนอยู่เรื่องหนึ่งคือ ‘กลัวเสือ’ เมื่อหลายปีก่อน อย่าว่าแต่เห็นเสือตัวจริงแล้ว แค่มีคนพูดถึงมันต่อหน้าเขา เขาก็กลัวจนหน้าซีดเผือดไปหมดแล้วหลายปีนี้อาจจะเป็น
