เพราะอายุมากขึ้นหน่อย สีหน้าจึงดูเหมือนว่าไม่กลัวเท่าเช่นเมื่อก่อน แต่เขารู้ดีว่าในใจคุณชายยังคงกลัวเสืออยู่ไป๋จื่อเห็นเป็นเรื่องตลก “ที่แท้ท่านก็กลัวเสือนี่เอง!”เมิ่งหนานถลึงตามองนางครั้งหนึ่ง “พูดเหมือนเจ้าไม่กลัวอย่างนั้นแหละ”เด็กสาวยักไหล่ “ข้าก็ไม่รู้ว่าข้ากลัวหรือไม่ เสือที่ข้าเคยเห็นก่อนหน้านี้ล้วนถูกขังอยู่ในกรง เชื่องยิ่งนัก ลูบขนของมันแล้วก็ไม่ร้องคำราม ข้าจึงไม่รู้ว่าเสือที่อยู่ในป่าเป็นอย่างไร”หูเฟิงมองนาง เลิกคิ้วถาม “เจ้าเห็นคนขังเสืออยู่ในกรงที่ใด”[1] จู่เหริน (举人) แปลตรงตัวได้ว่า “ผู้ได้รับการแนะนำ” ถือเป็นผู้ที่สอบผ่านการคัดเลือกบัณฑิตระดับมณฑล
ตอนที่ 158 เมิ่งหนานกลัวเสือ
จางซื่อแค่นหัวเราะ “พวกเขาช่างหน้าหนาเสียจริง ล้วนแต่พักผ่อนยู่ในบ้าน คิดจะให้ข้าตากแดดขุดผักป่าให้พวกเขาอย่างนั้นหรือ”
เจ้ารองไม่เข้าใจ “เช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน”
“พวกเราไปขุดผักป่าก่อน ขุดให้มากหน่อย ถึงเวลาพวกเรานำมันไปไว้ที่บ้านพี่ชายข้าทั้งหมด ส่วนพวกเราก็กินเสียครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครั้งหนึ่งใช้แลกกับโจ๊กขาวที่บ้านพี่ชายข้าสักหน่อย พวกเราจะไม่มีใครต้องเหนื่อยโดยไม่ได้กินข้าวทั้งนั้น”
ฝ่ายสามีร้องอ๋อเสียงหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ยินยอมอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อจะไปกินข้าวที่บ้านพี่ชายของนาง เช่นนั้นไปเลยก็ได้ไม่ใช่หรือ เหตุใดยังต้องไปขุดผักป่า อากาศร้อนเช่นนี้ หนทางก็แสนไกล
จางซื่อกับเจ้าร
