๋ยวนี้ เจ้ากลับไปก่อนเถิด”ครั้นหูเฟิงหมุนตัวจากไปแล้ว นางก็รีบปิดประตู แล้วสาวเท้าเข้าไปที่ข้างเตียง เพื่อดึงเสื้อผ้าให้บุตรสาวจนเรียบร้อย แล้วค่อยดันไหล่ของเด็กสาวเบาๆ “จื่อเอ๋อร์ ตื่นเร็ว”ไป๋จื่อสะลึมสะลือพึมพำออกมาอยู่หลายคำ “ไอ้หยา ให้ข้านอนอีกสักหน่อยเถอะ อีกครู่เดียว!”[1] ยามเซิน เท่ากับเวลาประมาณ 15:00 – 17:00 น.
ตอนที่ 140 ตกใจเพราะสุนัข
หูเฟิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดที่ห้อง ก่อนจะนั่งกินข้าวตรงหน้าโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน แล้วถึงจะยกข้าวกลางวันที่หูจ่างหลินเตรียมไว้เรียบร้อยไปที่เรือนไม้ด้านหลัง
ไป๋จื่อกำลังตากผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ ครั้นเห็นหูเฟิงมา สีหน้าของนางก็เจือสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ดวงตารีบมองไปทางอื่น นางกระแอมก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ามาทำอะไร”
ชายหนุ่มกวาดสายตามองเรือนไม้ จ้าวหลานไม่รู้ว่ากำลังยุ่งกับอะไรอยู่ในเรือน ถึงได้ไม่เห็นตัวนาง เขาเดินไปข้างหน้า ในแววตาฉายแววขบขันเข้มข้น จากนั้นกล่าวเสียงเบา “ข้าก็มาส่งข้าวให้เจ้าน่ะสิ ไม่เช่นนั้นจะทำอะไรได้ หรือเจ้าอยากทำอะไร”
ใบหน้าของไป๋จื่อยิ่งร้อนผ่าว นางแย่งจานและถ้วยจากในมือของเขา กล่าวพร้อมกับคอแข็งๆ “ข้าอยากทำอะไรก็จะทำอย่างนั้นได้หรือ เจ้าจะเชื่อฟังเช่นนั้นได้จริงๆ หรือไร”
หูเฟิงยักไหล่ สองมือกอดอก ความขบขันในแววตาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ “เช่นนั้นต้องดูว่าความต้องการที่เจ้าร้องขอเหมาะสมหรือไม่ เจ้าลองพูดมาสิ”
เด็กสาวก
