“นี่เจ้าค่ะ สามตำลึงเงินสำหรับซื้อข้าว ส่วนอีกหนึ่งตำลึงเงินสำหรับซื้อแป้ง ช่วยข้าขนใส่รถเทียมวัวคันนั้นด้วยนะเจ้าคะ” นางชี้ไปยังรถเทียมวัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน หูเฟิงกำลังยืนมองนางอยู่ข้างๆ รถนั่นเถ้าแก่ดีใจยิ่ง รีบเลี้ยงลูกน้องให้นำข้าวและแป้ง ขนไปไว้บนรถเทียมวัวของไป๋จื่อหูเฟิงมองข้าวและแป้งกองอยู่บนรถเทียมวัวจนเต็ม เขามุ่นคิ้วถามว่า “เจ้าซื้อมาทำไมเยอะแยะเช่นนี้? เจ้ากินหมดหรือ?”ไป๋จื่อหันหลับไปมองเถ้าแก่ร้านเสบียงอาหารที่ปากยิ้มจนแทบจะฉีกถึงหู พลางกล่าวเสียงเย็น “ไปเถอะ พ่อค้าใจดำที่หาทางร่ำรวยในขณะที่คนอื่นกำลังวิกฤต ไม่ช้าก็เร็วต้องได้รับบทเรียนที่เหมาะสมแน่”[1] ห้าใหญ่สามหนา หมายถึง สองมือ สองเท้า และศีรษะใหญ่ ทั้งยังมีขา คอ และเอวที่หนาด้วย[2] ตั้น (石) หน่วยน้ำหนักแบบโบราณของจีน 1 ตั้นเท่ากับ 100 ลิตร ในปัจจุบัน
ตอนที่ 136 อุทกภัยจากทางใต้
เจ้าของแผงเป็นบุรุษอายุสามสิบต้นๆ ดูแล้วห้าใหญ่สามหนา[1] ใบหน้ามีแต่ก้อนเนื้อ ครั้นเห็นคนถามเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง เขาจึงตอบว่า “วันนี้ไม่ใช่วันอะไรทั้งนั้นแหละ”
ไป๋จื่อถามอีก “เช่นนั้นเหตุใดในตลาดคนเยอะขนาดนี้เล่า หลายวันก่อนไม่เห็นคนเยอะเท่านี้เลย”
เจ้าของแผงมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถอนใจกล่าวว่า “ได้ยินว่าทางใต้เกิดน้ำท่วมใหญ่ ผู้ประสบภัยหลบหนีจากบ้านเกิดของตนเอง มีผู้ประสบภัยไม่น้อยกำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองชิงหยวนของพวกเรา เจ้าคิดดูสิ เมื่อผู้
