นี้ให้พวกเจ้าโดยที่ไม่มีเหตุผลอีกหรือ? เขาต้องมีแผนอะไรแน่”
จ้าวหลานชำเลืองมองนาง ในดวงตาเต็มไปด้วยแววถากถาง “ตอนที่พวกเจ้าไล่ข้ากับจื่อเอ๋อร์ออกจากบ้านอย่างไร้น้ำใจ ก็เป็นพี่หูที่ให้ที่ซุกหัวนอนกับพวกข้า เขาไม่เคยขออะไรที่เกินเลยจากพวกข้าเลย”
“บนโลกนี้มักจะมีคนบางจำพวก ที่ชอบใช้นิสัยใจคอของตนเอง ไปตัดสินใจจิตใจของคนอื่น”
หลิวซื่องุนงงอยู่บ้าง ด้วยคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจ้าวหลานที่ปกติดูซื่อบื้อ จะฝีปากกล้าได้ถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าไป๋จื่อถึงได้รู้จักพูดถึงเพียงนั้น
หญิงชราถลึงตาใส่หลิวซื่อครั้งหนึ่ง เป็นการตำหนิว่านางพูดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้จ้าวหลานยังไม่ตกลงกลับสกุลไป๋ แล้วพวกนางจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจได้หรือ?
นางเข้าไปใกล้ๆ จ้าวหลาน ก่อนจะจับมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นปั้นยิ้มจอมปลอมออกมา “จ้าวหลานเอ๋ย จะว่าอย่างไรพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เรื่องแยกบ้านครั้งนี้ นับเป็นการตัดสินใจด้วยความบุ่มบ่าม พอพวกเจ้าไปแล้วข้าก็รู้สึกเสียใจ จะว่าอย่างไรดีล่ะ เจ้าก็เป็นถึงภรรยาของเจ้าสาม แม้จื่อเอ๋อร์จะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากเจ้าสาม แต่ก็เป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เจ้าสามรักมากที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะตัดใจไล่พวกเจ้าออกไปได้จริงๆ อย่างไร ตอนนั้นข้าโกรธจนเลอะเลือนจริงๆ”
เมื่อพูดถึงเจ้าสาม จุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจของจ้าวหลานถูกกระแทกอย่างแรงครั้งหนึ่ง รู้สึกเจ
