งไร กว่าจะแยกบ้านไปได้ ทั้งยังมีที่นาและบ้านอีก นางยังจะกลับมาทรมานที่นี่หรือ นอกเสียจากมีน้ำเข้าไปในสมองนาง ไม่เช่นนั้นก็เป็นไปไม่ได้แน่นอน”เจ้ารองคล้ายกับเข้าใจความหมายของจางซื่อแล้ว “เจ้าหมายความว่า พวกเราไม่ต้องยุ่งเรื่องขอสงบศึกหรือ”จางซื่อเห็นสามีเข้าใจในที่สุด สีหน้าของนางจึงอ่อนลงอยู่สามส่วน ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “แน่นอนว่าไม่ต้องยุ่ง ไม่ว่าตอนนี้พวกเขาจะทำอะไร เจ้าก็อย่าไปยุ่ง และอย่าไปเข้าร่วมด้วย ให้พวกเขาไปหาเรื่องเอง ดูสิว่าพวกเขาอยู่ในกำมือของไป๋จื่อแล้ว สุดท้ายจะยังได้รับประโยชน์อะไร”หากเป็นเมื่อก่อน เจ้ารองไม่มีทางฟังจางซื่อ แต่วันนี้เสียเปรียบติดต่อกันเช่นนั้น ทำให้เขาเข้าใจแล้ว ท่านแม่ลำเอียงรักแต่บ้านใหญ่เสมอมา ถึงแม้ได้ประโยชน์อะไร ก็คงไม่ถึงบ้านรองอย่างพวกเขา สู้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องรับโทษเช่นในวันนี้อีก“ตกลง ข้าจะฟังเจ้า” เจ้ารองรับปากจางซื่อลอบถอนใจเสียงหนึ่ง รู้สึกดีใจขึ้นหลายส่วน จึงกล่าวกับสามีและบุตรชายว่า “พวกเจ้าสองคนพักก่อน ข้ากับเจินจูจะไปทำอาหาร”ครั้นนางเดินออกจากประตูห้องไป ก็เรียกไป๋เจินจูที่ยืนอยู่ในล้านบ้านไม่ยอมเข้ามา “เจินจู ยังตะลึงอะไรอยู่ รีบมาจุดไฟ”ไป๋เจินจูเดินเข้าไปในเรือนอย่างอิดออด บัดนี้ในเรือนเละเทะ เต็มไปด้วยเศษข้าวของ แม้แต่โต๊ะและเก้าอี้สำหรับกินข้าวเดิมก็กลายเป็นเศษชิ้นส่วนอยู่ที่มุมเรือน นี่ย
