ยังไม่มองหน้าเขา รวมถึงท่าทางหลีกลี้ด้วยความหวาดกลัวนั้นอีก ช่าง ช่าง…น่าขายหน้าเสียเหลือเกินแต่ไม่นานเขาก็ลืมบทแทรกที่น่าอึดอัดนี้ไปเพราะน้ำแกงซี่โครงหมูตุ๋นข้าวโพดมีรสชาติดีจริงๆ ตัวน้ำแกงคล่องคอนัก เมื่อกินแล้วมีรสชาติอันเรียบง่ายของข้าวโพดและความสดใหม่ของซี่โครงหมู ในน้ำแกงไม่ได้ใส่สิ่งอื่นใดอีก ยาบำรุงมีชื่อและล้ำค่าที่เขาดื่มเป็นปกติล้วนสู้ไม่ได้ ทว่ารสชาติกลับยอดเยี่ยมเช่นนี้ นับเป็นน้ำแกงที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกิน เรียบง่าย จริงแท้ เป็นรสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบอย่างถึงที่สุด นี่สินะอาหารที่คนกินกันพูดเหมือนสิ่งที่เขากินก่อนหน้านี้ไม่ใช่ของที่คนกินกันอย่างนั้นแหละไม่นานก็เห็นก้นถ้วย ทว่าปากและท้องของเขากลับยังคงไม่พอใจ เขาร้องเรียกองครักษ์จิน แต่กลับไม่มีใครตอบเขา สุดท้ายเขาจึงยกถ้วยลุกขึ้น เดินจากโถงหน้าไปที่ลานบ้านด้านหลัง ก่อนจะเห็นองครักษ์จินกำลังยกหม้อขนาดเล็กเทน้ำแกงใส่ถ้วยจนหยดสุดท้ายเขากำลังจะให้องครักษ์จินยกน้ำแกงมาให้ตน แต่กลับคิดไม่ถึง ว่าองครักษ์จินจะรีบยกถ้วยขึ้นดื่มก่อนคำหนึ่ง ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดเสียอีก…บัดนี้องครักษ์จินถึงทำเป็นมองเห็นเมิ่งหนานแล้ว เขายิ้มซื่อกล่าวว่า “คุณชาย ข้าขอโทษ หมดแล้วขอรับ”เมิ่งหนานชี้ไปที่มือของอีกฝ่าย “ในมือของเจ้ายังมีถ้วยหนึ่งไม่ใช่หรือ เอามานี่”องครักษ์จินส่ายหน้า “ไม่ได้ เมื่อครู่นี้ข้าดื่มไปแล้ว สกปรกแล้วขอรับ ให้คุณชายดื่
