ต่เย็นชาเกินไป ตอนพูดจามักจะเฉยชาเสมอ ไม่มีความรู้สึกใดแม้สักนิดองครักษ์จินทำสีหน้าจนใจ เพียงเบี่ยงตัว “เข้าไปเถิด”เจ้าพนักงานผู้นั้นกลับไม่ยอมเข้าไป เขาเพียงกล่าวกับไป๋จื่อในลานว่า “เจ้าเข้าไปพบใต้เท้าเองเถอะ ข้าไปก่อนล่ะ”จากนั้นเขาก็หมุนกายจากไป แม้บนใบหน้าจะไม่เผยความรู้สึกใด ทว่าไป๋จื่อยังคงจับความหวาดหวั่นสายหนึ่งได้จากในแววตาของเขาเหตุใดถึงกลัว ใต้เท้าตัดสินคดีผู้นี้น่ากลัวถึงเพียงนั้นเลยหรือนางตามหลังองครักษ์จินมาถึงหน้าเรือนที่ปิดประตูไว้อยู่ องครักษ์จินยื่นมือไปเปิดประตู ก่อนจะมีกลิ่นควันหอมเข้มข้นสายหนึ่งลอยมาเตะจมูก หอมจนฉุน ทว่าในนั้นก็มีกลิ่นที่ไม่ธรรมดาแฝงอยู่ด้วยคนที่อยู่ข้างๆ ดมไม่ออก ทว่าไป๋จื่อไม่ใช่คนทั่วไป นางเป็นหมอมีชื่อเสียงระดับสุดยอดในศตวรรษที่ยี่สิบสาม เชี่ยวชาญทั้งวิชาแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบัน นางได้กลิ่นนี้ครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นอะไรเมื่อก้าวเข้าไปด้านใน สุดปลายทางที่นางเห็นเป็นโต๊ะตัวเตี้ยและยาวตัวหนึ่ง บนนั้นวางตำราและม้วนภาพไว้มากมาย ทั้งยังวางสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือไว้อย่างครบครัน ไปจนถึงมือเรียวและขาวสองข้างมือทั้งสองข้างนั้นกำลังเขียนหนังสือ หรืออาจจะกำลังวาดภาพอยู่เขาเป็นบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง ปิดบังใบหน้าไว้ด้วยผ้า จึงมองไม่ชัดนัก เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่จดจ่ออยู่ใต้พู่กัน ดวงตาของเขางดงามนัก คิ้วโก่งเข้ากับดวงตาราวกับหงส์ ขนตาสีดำย
