ลของท่านไม่อาจต้องลม ท่านส่งคนไปพาคนกลับมาที่ศาลาว่าการก็ได้ เหตุใดต้องไปด้วยตนเองด้วย”บุรุษผู้นั้นแบมือ “ข้าเป็นคน ไม่ใช่สิ่งของ และข้าไม่ได้เห็นดวงตะวันมานานเท่าไรแล้ว ควรจะออกไปยืดเส้นยืดสายบ้างสิ”องครักษ์ขวางหน้าอีกฝ่ายอย่างดื้อรั้น “คุณชาย ท่านไม่อาจกระทำตามใจเช่นนี้ได้ ท่านหมอบอกว่าบาดแผลนี้ของท่าน…”แววตาของชายหนุ่มเย็นชาอยู่บ้าง เขากล่าวเสียงทุ้ม “ท่านหมอบอกว่าบาดแผลของข้าจะหายเมื่อไร นานถึงเพียงนี้เลยหรือ ยาทาหรือยากิน ใช้หมดไปเท่าไรแล้ว ดีขึ้นบ้างหรือไม่เล่า ท่านหมอนั่นก็แค่หมอกำมะลอ เหตุใดถึงเชื่อเขานัก”
ตอนที่ 104 ร้องเรียน
“องครักษ์จิน ให้พวกเขาเข้ามาเถิด”
เสียงบุรุษดังออกมาจากในเรือนอย่างชัดเจน ทั้งแจ่มชัดและมั่นคง หางเสียงเจือความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย เพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา ก็ทำให้เกิดความปรารถนาที่จะเห็นใบหน้าที่แท้จริงสักครั้ง
ไป๋จื่อคิดในใจ บุรุษที่ส่งเสียงเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นหนุ่มหล่อ ทั้งยังหล่อมากแน่นอน
จะหล่อกว่าหูเฟิงหรือไม่
เสียงของหูเฟิงก็น่าฟังเช่นกัน เพียงแต่เย็นชาเกินไป ตอนพูดจามักจะเฉยชาเสมอ ไม่มีความรู้สึกใดแม้สักนิด
องครักษ์จินทำสีหน้าจนใจ เพียงเบี่ยงตัว “เข้าไปเถิด”
เจ้าพนักงานผู้นั้นกลับไม่ยอมเข้าไป เขาเพียงกล่าวกับไป๋จื่อในลานว่า “เจ้าเข้าไปพบใต้เท้าเองเถอะ ข้าไปก่อนล่ะ”
จากนั้นเขาก็หมุนกายจากไป แม้บนใบหน้าจะไม่เผยความรู้สึกใด ทว่าไป๋จื่อยัง
