าก็ไม่กล้าเชื่อ ว่าในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน พวกนางจะได้ที่ดินอยู่อาศัยมาได้“ท่านแม่ ที่ดินอยู่อาศัยเป็นสิ่งที่ต้องใช้เงินซื้อ พวกนางนำเงินมาจากไหน” หลิวซื่อกล่าวหญิงชรากัดฟันเอ่ย “เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร ไปดูสักหน่อยสิ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกนางจะแอบเก็บเงินซื้อบ้านลับหลังข้า”เดิมทีเจ้ารองไม่อยากยุ่งเกี่ยว ทว่าเห็นพวกเจ้าใหญ่จะไป เขาจึงพาลูกชาย ไป๋ฟู่กุ้ยไปด้วยเพื่อที่ว่าหากพวกเขาได้ประโยชน์ใดจากจ้าวหลานจริง ถึงตอนนั้นจะได้มีส่วนแบ่งของตนเองด้วยหญิงชรานำหน้า ตามหลังมาด้วยสองพี่น้องสกุลไป๋และหลิวซื่อ ด้านหลังยิ่งกว่านั้นเป็นหลานชายของนางสามคน ทั้งหมดเรียงแถวกันเจ็ดคน ท่าทางโกรธเกรี้ยวไม่น้อยชาวบ้านระหว่างทางเห็นพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบ “ดูสิ พอรู้ว่าจ้าวหลานและไป๋จื่อได้ที่สร้างบ้าน พวกเขาก็นั่งไม่ติดที่ จะก่อเรื่องอีกแล้ว”“ก่อเรื่องอะไรกันเล่า ตอนนี้ล้วนแยกบ้านกันแล้ว พวกเขายังมีสิทธิ์อะไรไปก่อเรื่อง อีกอย่างนะ ตอนนี้จ้าวหลานกับไป๋จื่ออยู่ที่บ้านของหูจ่างหลิน พวกเขาไปแล้วจะทำอะไรได้ ด้วยนิสัยของหูเฟิงผู้นั้น พวกเขาจะกล้าลงมือหรือ เจ้าลืมไปแล้วรึ ว่าครั้งก่อนมือของเจ้าใหญ่หักได้อย่างไร”เสียงพูดคุยของทุกคนล้วนแสดงการถากถาง เพราะแน่ใจว่าครั้งนี้สกุลไป๋หาเรื่องไม่ได้หญิงชราพาครอบครัวของตนมาถึงใต้ต้นไหวแก่ ทว่าไม่เห็นจ้าวหลานและไป๋จื่อ“ไม่ได้ลือกันผิดๆ ใช่หรือไม่” หลิวซื่อเอ่ย อย
