อนใจ “เรื่องวัดที่ดินถึงหูพวกเขาแล้วแน่นอน ถึงได้มาถามต้นสายปลายเหตุ”“คนสกุลไป๋ช่างเกินบรรยายนัก พวกเจ้าล้วนแยกบ้านกันแล้ว เรื่องของพวกเจ้าเกี่ยวอะไรกับพวกเขากัน” หูจ่างหลินก็ถอนใจเช่นกันไป๋จื่อช้อนสายตาขึ้นมองหูจ่างหลิน ก่อนจะพูดว่า “ท่านลุงหู อีกเดี๋ยวหากพวกเขาถามว่าเงินซื้อที่ดินมาจากไหน ท่านบอกไปว่าเป็นของท่าน อย่าได้ปริปากเด็ดขาด พวกเขาจะได้ไม่ใส่ร้ายข้ากับท่านแม่”นางคิดดูแล้วก็กล่าวอีก “ท่านลุงหู ท่านไปหยิบเงินสิบตำลึงเงินสักสองก้อนมาไว้กับตัว แล้วคอยดูข้าให้สัญญาณนะเจ้าคะ”
ตอนที่ 100 เงินนั้นมาจากที่ใด
ในที่สุดก็ผัดผักจานสุดท้ายเสร็จ ไป๋จื่อกำชับให้หูเฟิงนำอาหารออกไปทั้งหมด ส่วนนางจะลงเกี๊ยวลวกในหม้อ
เรื่องที่หัวหน้าหมู่บ้านพาไป๋จื่อและจ้าวหลานไปวัดที่ดินอยู่อาศัยถึงหูคนสกุลไป๋แล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่กล้าเชื่อ ว่าในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน พวกนางจะได้ที่ดินอยู่อาศัยมาได้
“ท่านแม่ ที่ดินอยู่อาศัยเป็นสิ่งที่ต้องใช้เงินซื้อ พวกนางนำเงินมาจากไหน” หลิวซื่อกล่าว
หญิงชรากัดฟันเอ่ย “เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร ไปดูสักหน่อยสิ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกนางจะแอบเก็บเงินซื้อบ้านลับหลังข้า”
เดิมทีเจ้ารองไม่อยากยุ่งเกี่ยว ทว่าเห็นพวกเจ้าใหญ่จะไป เขาจึงพาลูกชาย ไป๋ฟู่กุ้ยไปด้วย
เพื่อที่ว่าหากพวกเขาได้ประโยชน์ใดจากจ้าวหลานจริง ถึงตอนนั้นจะได้มีส่วนแบ่งของตนเองด้วย
หญิงชรานำหน้า ตามหลังมาด้วย
