สองพี่น้องสกุลไป๋และหลิวซื่อ ด้านหลังยิ่งกว่านั้นเป็นหลานชายของนางสามคน ทั้งหมดเรียงแถวกันเจ็ดคน ท่าทางโกรธเกรี้ยวไม่น้อย
ชาวบ้านระหว่างทางเห็นพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบ “ดูสิ พอรู้ว่าจ้าวหลานและไป๋จื่อได้ที่สร้างบ้าน พวกเขาก็นั่งไม่ติดที่ จะก่อเรื่องอีกแล้ว”
“ก่อเรื่องอะไรกันเล่า ตอนนี้ล้วนแยกบ้านกันแล้ว พวกเขายังมีสิทธิ์อะไรไปก่อเรื่อง อีกอย่างนะ ตอนนี้จ้าวหลานกับไป๋จื่ออยู่ที่บ้านของหูจ่างหลิน พวกเขาไปแล้วจะทำอะไรได้ ด้วยนิสัยของหูเฟิงผู้นั้น พวกเขาจะกล้าลงมือหรือ เจ้าลืมไปแล้วรึ ว่าครั้งก่อนมือของเจ้าใหญ่หักได้อย่างไร”
เสียงพูดคุยของทุกคนล้วนแสดงการถากถาง เพราะแน่ใจว่าครั้งนี้สกุลไป๋หาเรื่องไม่ได้
หญิงชราพาครอบครัวของตนมาถึงใต้ต้นไหวแก่ ทว่าไม่เห็นจ้าวหลานและไป๋จื่อ
“ไม่ได้ลือกันผิดๆ ใช่หรือไม่” หลิวซื่อเอ่ย อย่างไรนางก็ไม่อยากเชื่อ ว่าจ้าวหลานและไป๋จื่อ สตรีสองคนที่ไม่มีญาติหรือสหายในหมู่บ้านนี้ ถึงแม้หูจ่างหลินจะมีใจช่วยนาง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีกำลังหาที่ดินอยู่อาศัยให้นางได้ ที่ดินนี้ไม่เพียงแต่ต้องใช้เงินซื้อมา หัวหน้าหมู่บ้านยังต้องไปยื่นคำร้องที่ศาลาว่าการ ไม่อาจได้มาถึงมือง่ายดายเพียงนั้น
“ลือกันผิดๆ หรือไม่ พวกเราไปที่บ้านหูจ่างหลินก็รู้ไม่ใช่หรือ” หญิงชรากล่าว
เจ้าใหญ่ได้ยินว่าจะไปบ้านหูจ่างหลิน เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นในทันที “จะไปสกุลหูอีกแล้วหรือ ไม่ไปได้หรือไม่” เ
