าปีก่อน เป็นของมือสองเสียด้วยซ้ำ หรือเจ้าของคนเก่าของชั้นเข้ามุมนี้จะซ่อนของไว้ข้างใน ก็ไม่มีมีใครู้ ทว่าตอนนี้ตกมาอยู่ในมือของพวกเราสกุลไป๋แล้ว เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นของของสกุลไป๋”
ไป๋ต้าเป่าดึงแขนของผู้เป็นย่า “ท่านย่า ของสิ่งนี้ต้องมีค่ามากแน่เลยกระมัง พวกเรานำมันไปแลกเงิน อาจจะมากกว่าเงินที่ขายไป๋จื่อก็ได้นะขอรับ” เพราะขายไป๋จื่อไม่สำเร็จ ดังนั้นเรื่องแต่งงานของเขาจึงคว้าน้ำเหลวไปชั่วคราว วันนี้ได้ของล้ำค่าเช่นนี้มา ในเรื่องเลวร้ายยังมีเรื่องดีๆ ซ่อนอยู่ดังว่า
นางหยิบพู่หยกออกมาจากในอกอีกครั้ง มองซ้ายมองขวา ใช่ว่านางจะฉลาดมากนัก รู้เพียงว่าดูแล้วไม่เลวเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วเป็นเงินเท่าไร นางกลับไม่รู้โดยสิ้นเชิง “ของมีค่าดีๆ เช่นนี้ พวกเราต้องส่งทอดมันเป็นของในตระกูล จะไปขายเป็นเงินได้อย่างไรกัน หากคนหลอกเอาไปได้ ไม่เป็นการได้ไม่คุ้มเสียหรือ”
……….
ตอนที่ 92 สมบัติตกทอดหลิวซื่อนับว่าเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะพูดอีกเป็นพันเป็นหมื่นรอบ หญิงชราก็ตั้งใจจะเก็บพู่หยกนี้ไว้เพียงลำพัง!นางถลึงตามองเจ้าใหญ่ ให้เขารีบๆ พูดเจ้าใหญ่ย่อมรู้ความคิดของภรรยา เขากลอกตารอบหนึ่ง ก่อนจะรีบปั้นหน้ายิ้มกล่าวกับมารดา “ท่านแม่ ในเมื่อคิดจะเก็บไว้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูล เช่นนั้นของสิ่งนี้ควรมอบให้ข้า เพราะข้าเป็นลูกชายคนโตของตระกูลนี้ ต้าเป่าก็เป็นหลานชายคนโต ของล้ำค่านี้ควรมอบให้ข้า”หญิงชรามองตาขวางใส่เขา แล้ว
