กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้ายังไม่ตาย ตกทอดอะไรกัน รอข้าตายแล้ว ย่อมมอบให้แก่พวกเจ้า จะรีบร้อนอะไรกัน”นางพูดจบแล้วก็หมุนกายเข้าห้องไป นั่งเล่นพู่หยกอยู่ใต้หน้าต่างเพียงลำพัง ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ ครั้นนึกถึงท่าทางอยากจะครอบครองพู่หยกนี้ของหลิวซื่อและเจ้าใหญ่ หญิงชราพลันหาเชือกสีแดงมาแขวนพู่หยกไว้บนคอ ใส่ไว้ทุกเช้าค่ำ ดูสิว่าผู้ใดจะมาขโมยพู่หยกไปจากตัวนาง…สกุลหูหลังจากกินข้าวแล้ว หูจ่างหลินก็นำเงินที่ก่อนหน้านี้หมอลู่นำมาให้ ออกมาทั้งหมด“จื่อยาโถว ตรงนี้มีทั้งหมดหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าตำลึงเงิน ท่านหมอลู่ขายโสมภูเขาได้เงินทั้งหมดสองร้อยตำลึง เขาได้กำไรสิบตำลึงเงินจากเจ้าของร้านยา จึงให้สองร้อยตำลึงกับพวกเราทั้งหมด เมื่อวานข้ากับหูเฟิงไปในเมืองมา ซื้อข้าวของมาให้พวกเจ้าเล็กน้อย ใช้เงินไปทั้งหมดห้าตำลึงเงิน เหลือหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าตำลึงนี้ อยู่ตรงนี้ทั้งหมดแล้ว”ไป๋จื่อเดินเข้ามาอย่างใจกว้าง แบ่งเงินตำลึงกับเงินก้อนเล็กๆ ทั้งหมดออกเป็นสองส่วน จากนั้นก็แบ่งเงินจำนวนน้อยเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งมาก ส่วนหนึ่งน้อย ส่วนที่น้อยเก็บไว้ที่ตนเอง ส่วนที่มาให้ลุงหู“ท่านลุงหู เงินที่ซื้อของพวกข้าเป็นคนออกเอง เงินเหล่านี้คืนท่าน รีบเก็บให้ดีเถอะเจ้าค่ะ”นางหยิบผ้าผืนสี่เหลี่ยมออกมาผืนหนึ่ง ห่อเงินทั้งหมดไว้อย่างดี จากนั้นก็ดันมันไปตรงหน้าลุงหู “ท่านลุงหู เงินนี้ท่านเก็บรักษาไว้ให้ข้าก่อน พวกข้าเพิ่งแยกบ้านกับสกุลไ
