ป๋ ไม่แน่ว่าพวกเขาจะมาหาเรื่องพวกข้าอีก เก็บเงินไว้ที่ตัวพวกข้าไม่ปลอดภัยจริงๆ ฝากไว้ที่ท่านก่อน ตอนที่ข้าจำเป็นต้องใช้ ค่อยไปขอจากท่านเจ้าค่ะ”ลุงหูรู้จักนิสัยของไป๋จื่อ ในเมื่อนางแบ่งเช่นนี้ ย่อมไม่ได้แสร้งทำเป็นใจกว้าง อีกอย่างเดิมทีนี่ก็เป็นวิธีแบ่งที่นางเคยพูดไว้แล้ว หากเขาปฏิเสธอีก เช่นนั้นออกจะไร้เหตุผลอย่างเห็นได้ชัดเขาจึงพยักหน้าเสียเลย “ตกลง ข้าจะช่วยเจ้าเก็บไว้ก่อน จะใช้ก็มาเอาได้ทุกเมื่อ”เด็กสาวคิดดูแล้ว ก็หยิบก้อนเงินหนักสองตำลึงออกมาจากในถุงผ้าก้อนหนึ่ง “พรุ่งนี้ข้ากับท่านแม่จะไปในเมืองสักหน่อย ซื้อเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนซักสักสองชุด ตอนนี้จะนำเงินไปก่อน พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องรีบร้อนไปเอาจากท่านตั้งแต่เช้า”จ้าวหลานรีบกล่าว “ข้ามีเสื้อผ้าใส่ ไม่ต้องซื้อให้ข้า เจ้าซื้อให้ตัวเองสองชุดก็พอแล้ว”เมื่อก่อนไป๋จื่อเคยได้ยินคำพูดเช่นนี้จากในโทรทัศน์ และเพื่อนร่วมห้องที่ดูโทรทัศน์กับนางพูดเท่านั้น พ่อแม่ในใต้หล้าล้วนเป็นเหมือนกัน ของอร่อยใดตนเองล้วนตัดใจได้ เก็บไว้ให้บุตรทั้งหมดสิ้นตอนนั้นนางได้ยินแล้วปวดใจนัก อยากจะบอกเพื่อนร่วมห้องอย่างยิ่งว่า ใช่ว่าพ่อแม่ในใต้หล้าจะเป็นเหมือนกันหมด เพียงแต่นางโชคดีนัก ที่ได้เจอพ่อแม่ที่แสนดี ส่วนไป๋จื่อกลับไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้นบัดนี้ไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว ไป๋จื่อมีแม่ที่แสนดีคนหนึ่งแล้ว แม่ที่รักและเอ็นดูนางจากใจจริงไป๋จื่อกลืนความรู้สึกอยากร้อ
