งไห้ที่เอ่อขึ้นมา ก่อนจะกล่าวพร้อมขอบตาแดง “ท่านแม่ เสื้อผ้าของท่านขาดจนมีสภาพเป็นเช่นไรแล้ว ควรจะเปลี่ยนตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีเงิน จะพูดอะไรก็ไม่ได้ ทว่าตอนนี้มีเงินแล้ว เหตุใดต้องทำให้ตนเองอดสูด้วยเล่า”“ต่อไปยังต้องใช้เงินอีกมาก ประหยัดได้ย่อมต้องประหยัด ข้าอายุปูนนี้แล้ว ใส่อะไรก็เหมือนกันทั้งนั้น ไม่ใส่สิ้นเปลืองกับร่างกายข้าหรอก”
ตอนที่ 92 สมบัติตกทอด
หลิวซื่อนับว่าเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะพูดอีกเป็นพันเป็นหมื่นรอบ หญิงชราก็ตั้งใจจะเก็บพู่หยกนี้ไว้เพียงลำพัง!
นางถลึงตามองเจ้าใหญ่ ให้เขารีบๆ พูด
เจ้าใหญ่ย่อมรู้ความคิดของภรรยา เขากลอกตารอบหนึ่ง ก่อนจะรีบปั้นหน้ายิ้มกล่าวกับมารดา “ท่านแม่ ในเมื่อคิดจะเก็บไว้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูล เช่นนั้นของสิ่งนี้ควรมอบให้ข้า เพราะข้าเป็นลูกชายคนโตของตระกูลนี้ ต้าเป่าก็เป็นหลานชายคนโต ของล้ำค่านี้ควรมอบให้ข้า”
หญิงชรามองตาขวางใส่เขา แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้ายังไม่ตาย ตกทอดอะไรกัน รอข้าตายแล้ว ย่อมมอบให้แก่พวกเจ้า จะรีบร้อนอะไรกัน”
นางพูดจบแล้วก็หมุนกายเข้าห้องไป นั่งเล่นพู่หยกอยู่ใต้หน้าต่างเพียงลำพัง ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ ครั้นนึกถึงท่าทางอยากจะครอบครองพู่หยกนี้ของหลิวซื่อและเจ้าใหญ่ หญิงชราพลันหาเชือกสีแดงมาแขวนพู่หยกไว้บนคอ ใส่ไว้ทุกเช้าค่ำ ดูสิว่าผู้ใดจะมาขโมยพู่หยกไปจากตัวนาง
…
สกุลหู
หลังจากกินข้าวแล้ว หูจ่างหลินก็นำเงินที่ก
