่หัวหน้าหมู่บ้าน แล้วกล่าวอย่างอารมณ์ไม่ดี “หัวหน้าหมู่บ้าน การแยกบ้านเป็นเรื่องภายในครอบครัวอย่างแท้จริง ท่านไม่อาจเข้ามายุ่งเกี่ยวได้ ตอนนี้สกุลไป๋เป็นของข้า ข้าพอใจอย่างไรก็จะแบ่งอย่างนั้น”
หัวหน้าหมู่บ้านยังอยากพูดต่อ ทว่าจ้าวหลานรีบห้ามเขาไว้ “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าเข้าใจเจตนาดีของท่าน ทว่าอย่าพูดอะไรอีกเลยเจ้าค่ะ นางพอใจอย่างไรก็แบ่งอย่างนั้นเถิด ขอเพียงตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาได้ พอจะทำให้จื่อเอ๋อร์ของข้าไม่ต้องรับมืออำมหิตของพวกนางอีก ข้าก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจเสียงหนึ่ง แล้วพยักหน้าให้จ้าวหลาน “ตกลงตามนั้น!”
หญิงชรายิ้มเยือกเย็น แค่นหัวเราะกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนพูดเองนะ ตอนนี้พวกเจ้าสองแม่ลูกไสหัวออกไปได้แล้ว สิ่งของของสกุลไป๋ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าสักนิด ทั้งเรือนและที่นา แม้กระทั่งเหรียญทองแดงก็อย่าได้คิดจะแบ่งไป!”
จ้าวซื่อคิดไว้แล้วว่าจะมีจุดจบเช่นนี้ ทว่านางก็ไม่ได้แปลกใจมาก เพียงกลับหลังหันไปดึงไป๋จื่อเดินออกไปข้างนอก
ไป๋จื่อกับดึงจ้าวซื่อไว้ “ท่านแม่ พวกเราจะไปก็ได้ ทว่าการแยกบ้านนี้เป็นเพียงคำพูด ยังต้องลงลายลักษณ์อักษร ไม่เช่นนั้นต่อไปพวกเราสองแม่ลูกประสบความสำเร็จ พวกนางต้องบากหน้ามานับญาติแน่ วันนี้พวกเราไม่เพียงต้องการแยกบ้าน ยังต้องการทำหนังสือตัดความสัมพันธ์ทุกอย่างด้วย”
……….
ตอนที่ 8 ปากสุนัขย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้หัวหน้าหมู่บ้านมองไป
