๋จื่อเชิงชมเชย ยิ้มพลางกล่าวว่า “จื่อยาโถวผู้นี้ฉลาดหลักแหลมนัก ที่เจ้ากล่าวมามีเหตุผลยิ่ง” เขาหันหน้าพูดกับหญิงชรา “พวกเจ้ามีความเห็นหรือไม่”หญิงชราเฝ้าปรารถนาจะตัดความสัมพันธ์กับพวกนางอย่างยิ่ง ตอนไม่มีข้าวกินจะได้ไม่ต้องวิ่งแจ้นกลับมาขอ “ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน กระดาษสีขาวและตัวอักษรสีดำใช้ได้ผลยิ่งกว่าคำพูดอยู่แล้ว” นางพูดพลางหันหน้าไปพูดกับชาวบ้านที่มุงดูอยู่ข้างนอก “ทุกคนล้วนเป็นพยาน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกข้าสกุลไป๋จะตัดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับสองแม่ลูกจ้าวหลาน เรื่องในอนาคตของพวกนาง ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับสกุลไป๋ของพวกข้า”ลุงหูที่ยืนเงียบเชียบอยู่ข้างๆ มาโดยตลอดกล่าวว่า “แม่เฒ่า เจ้าไม่อาจทำเรื่องนี้โดยไร้น้ำใจเกินไป จะไล่สองแม่ลูกออกจากบ้านเช่นนี้ แม้แต่ที่อยู่อาศัยพวกนางก็ไม่มี เจ้าจะทำได้ลงคือหรือ?”ชาวบ้านด้านนอกพากันสนับสนุน “จริงด้วย พวกนางสองแม่ลูกบาดเจ็บด้วยนะ จะไล่พวกนางออกไปเช่นนี้ ทำเกินไปหน่อยกระมัง?”หญิงชราแบะปาก “ข้าไม่ได้เป็นคนเสนอเรื่องแยกบ้านสักหน่อย เป็นนางเองที่บอกว่าต้องการแยกบ้าน พวกเจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร?”ลุงหูกล่าวอีก “ถึงแม้ว่าจ้าวหลานจะเป็นคนเสนอเรื่องแยกบ้าน แต่อย่างไรเจ้าก็ต้องแบ่งบ้านให้พวกนางหลังหนึ่งกระมัง? แม้จะไม่ยินยอมให้พวกนางอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว แต่ข้างนอกก็ยังมีกระท่อมอยู่หลังหนึ่งไม่ใช่หรือ ให้พวกนางสองแม่ลูกอาศัยที่กระท่อมก็ดีกว่าไม่
