่เพราะสูญเสียพลังไปมาก จึงขยับตัวไม่ได้เลย ทำได้เพียงมองดูผมถูกหุ่นฟางยกลอยอย่างสิ้นหวัง
“สัตว์เลี้ยงก็คือสัตว์เลี้ยง ไม่ว่ามันจะดุร้ายแค่ไหนก็เป็นเพียงสัตว์
“บอกฉันมา แกได้ร่มปรภพมาจากที่ไหน
“แกเป็นเพียงนักพรตทั่วไป เหตุใดถึงใช้ของวิเศษแดนปรโลกได้”
มันอาจจะอยากได้คำตอบ จึงคลายมือเล็กน้อย ทำให้ผมเริ่มหายใจออก
แต่ผมจะบอกมันได้อย่างไร ในเมื่อต้องตาย ก็ขอตายอย่างสมศักดิ์ศรี
ในเมื่อตอนนี้ผมเป็นนักพรต ก็ต้องมีศักดิ์ศรีของนักพรต ผมจะไม่ยอมทำให้อาจารย์เสียหน้า และจะไม่ยอมให้ท่านปรมาจารย์ต้องอับอาย
“ฝันไปเถอะ!” เลือดซาดกระเซ็นออกมากับคำพูดนั้น แต่ผมไม่มีแม้แต่วี่แววของความหวาดกลัว
ในใจเพียงแค่รู้สึกเสียดาย ผมไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้อีกแล้ว ไม่มีโอกาสกลับไปดูใจปู่ และจะไม่ได้พบเสี่ยวอวี่อีกแล้ว…
แต่ในตอนนั้นเอง ผมกลับไม่ทันสังเกตเลยว่า เลือดที่ไหลจากข้อมือผมกำลังถูกดูดซับเข้าไปในร่มปรภพอย่างช้าๆ
เลือดค่อยๆ ไหลไปรวมกันที่โครงร่ม บริเวณที่มีอักษร “雨” สลักไว้ ก่อนค่อยๆ กลายเป็นสีแดงเข้ม…
หุ่นฟางเห็นว่าผมยังไม่ยอมแพ้ สีหน้าของมันเริ่มบิดเบี้ยว “หึ! ปากแข็งดีนัก ไม่เป็นไร ในเมื่อแกไม่พูด ฉันจะดึงวิญญาณแก
