ไม้แห้งที่พัดมากระจัดกระจายออกไปทุกทิศทาง
เมื่อใบไม้แห้งปลิวกระจายไปด้านข้าง บนถนนเบื้องหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏร่างของใครบางคน
เขาสวมหมวกและยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แต่เมื่อสังเกตดูดีๆ ท่าทางการเดินของเขาดูเหมือนมีปัญหา เดินขากะเผลกไปมา
ผมเพ่งมองร่างนั้นอย่างละเอียด เท้าของเขาเหยียบพื้นแน่น มีเสียงฝีเท้าขณะเดิน ไม่มีไอวิญญาณ และไม่มีพลังอาฆาตของศพ
ผมจึงเผลอพูดออกมา “คนงั้นเหรอ”
แต่อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างหน้าผมกลับหรี่ตาส่ายหัว “ลองดูให้ชัดอีกที”
เมื่อได้ยินอาจารย์พูดเช่นนั้น ผมหรี่ตามองอย่างตั้งใจอีกครั้ง เมื่อร่างที่เดินขากะเผลกค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ผมก็เริ่มมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดขึ้น
แม้เขาจะสวมหมวก แต่ใบหน้าภายใต้หมวกนั้นกลับไม่ใช่หน้าของมนุษย์ปกติเลย มันเป็นกองฟางที่ยุ่งเหยิง
แม้เขาจะสวมเสื้อผ้า ทว่าก็เป็นเพียงเศษผ้าขาดรุ่งริ่งไม่กี่ชิ้น ตามช่องว่างของเสื้อผ้ายังมีฟางแซมออกมาจำนวนมาก
เหตุที่เขาเดินกะเผลกก็เพราะเขาไม่มีขา เป็นเพียงเสาไม้สองต้นที่พันด้วยฟาง
“เขา…เป็นหุ่นฟาง!” ผมอุทานออกมาอย่างตกใจ
มันแทบไม่ต่างจากหุ่นไล่กาที่เราใช้ขับไล่สัตว์ในทุ่งนาเลย สิ่งเดีย
