ปากที่ถูกวาดด้วยสีแดงโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่น่าขนลุก พร้อมกับเปล่งเสียงแหบพร่าและเศร้าหมอง “ใช่! แก่แล้วไม่มีอะไรทำเลยอยากลองเลี้ยงอะไรสักหน่อย ตอนนี้ปลาที่เลี้ยงมาหลายปีก็หายไปหมดแล้ว ลูกแก้วก็ถูกเอาไปอีก ชักจะรำคาญแล้วสิ สหายเต๋า แกจะช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่อยได้ไหม”
อาจารย์แสยะยิ้มเย็นชา ก่อนจะตอบกลับไปว่า “แกอยากให้ฉันอำนวยความสะดวกอะไรมิทราบ”
หุ่นฟางอันน่าสะพรึงกลัวตอบกลับมาอย่างสงบนิ่ง “ทิ้งลูกแก้วไว้ แล้วพวกแกทั้งสองจงกระโดดลงทะเลสาบฆ่าตัวตาย ฉันอาจพิจารณาไม่ทำลายดวงวิญญาณของพวกแก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากผมกระตุกอย่างอดไม่ได้
โอหังนัก หุ่นฟางตัวนี้ช่างอวดดีเสียจริง มันไม่เห็นอาจารย์กับผมอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
อาจารย์เป็นคนอารมณ์ร้อน แม้เขาจะอดกลั้น คอยสังเกตสถานการณ์อยู่ตลอดเพราะสิ่งนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน อีกทั้งอาจารย์และผมยังบาดเจ็บอยู่จึงยังไม่กล้าลงมือผลีผลาม
แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่หยามเกียรติเช่นนี้ อาจารย์ที่มีนิสัยใจร้อนก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“เวรเอ๊ย! แกหยิ่งผยองเกินไปแล้ว! แกคิดว่าจะควบคุมเราได้อย่างนั้นเหรอ”
หุ่นฟางอันน่าสะพรึงกลัวหัวเร
