บ้าง แต่ก็ไม่ได้ตื่นกลัวแต่อย่างใด
ผมเก็บร่มดำเสียบกลับไว้ด้านหลัง แล้วคว้าแส้กระดูกงูขึ้นมาฟาดทันที
เสียงดัง “เพียะ” แส้ฟาดลงบนใบหน้าของผีพรายตัวนั้น ทิ้งรอยแผลเป็นทางไว้ชัดเจน
ผีพรายส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ปล่อยมือที่จับเรือไว้ แล้วหดกลับลงไปในทะเลสาบทันที
เวลานี้ผมตั้งสติอย่างเต็มที่
รู้ดีว่าหากประมาทแม้เพียงนิดเดียว อาจไม่มีโอกาสได้ขึ้นฝั่งอีกเลย
น้ำบริเวณรอบๆ กระเพื่อมไหวรุนแรง เรือสั่นไหวและเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
เรือเป็ดสีเหลืองลำไกลนั้นปรากฏและหายไปเป็นระยะ
“ตูม!” มือผีสองข้างยื่นขึ้นมาจากน้ำทะเลสาบอีกครั้ง คว้าจับกราบซ้ายของเรือแล้วดึงอย่างแรง
เรือเอียงไปทางซ้ายอย่างฉับพลัน
ผมทรงตัวให้มั่น ก่อนจะฟาดแส้กระดูกงูออกไปทันที
เสียง “เพียะ” ดังขึ้น มือผีคู่นั้นปล่อยกราบเรืออย่างรวดเร็ว หดกลับลงน้ำไปอีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเก็บแส้กลับ พลันเกิดเสียงน้ำดัง “ซ่า” ที่ท้ายเรือ
มือผีอีกคู่หนึ่งยื่นขึ้นมาเกาะดาดฟ้าเรือ
พอผมหันไปดู ผีพรายตัวนั้นได้ปีนขึ้นจากน้ำ ร่างครึ่งหนึ่งอยู่บนเรือของผมแล้ว
การฟาดด้วยแส้คงไม่สามารถไล่มันลงน้ำได้
ผมกระโจนเข้าไปทันที ใช้กระบี่กระดูกปลาแทงไป
