้นกล่าวขึ้นว่า “สถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่อาจารย์คิดไว้มาก นายนำสามศพนี้กลับขึ้นฝั่งไปก่อน เรื่องที่เหลือปล่อยให้อาจารย์จัดการเอง นายไปรอที่ฝั่งก็พอ” อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีทีท่าล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย
ผมรู้ดีถึงขีดจำกัดของตัวเอง มาที่นี่ก็แค่เพื่อช่วยเหลืออาจารย์เท่านั้น
ในเมื่อตอนนี้สถานการณ์เริ่มยากเกินจะรับมือ หากผมอยู่ต่อก็มีแต่จะเพิ่มปัญหาให้อาจารย์ ดังนั้นจึงไม่ได้โต้แย้งอะไร
ผมพยักหน้า “อาจารย์ ระวังตัวด้วยนะครับ”
อาจารย์พยักหน้าตอบรับ พลางหยิบของสองสามอย่างออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์บนเรือของผม
กระบี่ไม้ท้อ กระจกแปดทิศ และตะขอเหล็กดำ
สุดท้ายเขาเก็บตาข่ายสะกดศพ ก่อนจะกัดปลายนิ้วแล้ววาดยันต์ลงบนดาดฟ้าเรืออย่างรวดเร็ว
ผมไม่รู้ว่ายันต์นั้นคือยันต์อะไร แต่พอวาดเสร็จ ตัวอักษรยันต์ก็ประทับลงบนดาดฟ้าเรือราวกับทาสีแดงเอาไว้ แม้น้ำในทะเลสาบจะซัดขึ้นมาบนเรือก็ไม่อาจลบเลือนยันต์นี้ไปได้
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ อาจารย์ก็กระโดดกลับไปบนเรือของตนเอง จากนั้นยกศพลอยน้ำทั้งสองจากเรือของเขา แล้วโยนลงบนดาดฟ้าเรือของผม
“เสี่ยวเจียง ยันต์จะคุ้มครองนาย รีบกลับไปเถอะ เรื่องที่เหลือปล่อยให้อาจารย์จั
