น้าต่อตา
“เสี่ยวอวี่…”
ผมพยายามเอื้อมมือคว้าเธอไว้
แต่เธอสลายไปแล้ว เหลือเพียงควันจางๆ ที่จมหายไปในความมืด
มีเพียงร่มในมือผมที่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้
ผมจ้องมองมัน นึกถึงคำพูดสุดท้ายของเธอ
ผมเป็นกุญแจ?
สิ่งที่ถูกกักขังอยู่ใต้ตึกเก้าศพสังเกตเห็นผมแล้ว?
ศพพยาบาทเบญจธาตุอาจช่วยให้เสี่ยวอวี่เป็นอิสระ?
ผมค่อยๆ ไตร่ตรองประเด็นเหล่านี้อย่างรอบคอบ
เสี่ยวอวี่ที่อยู่ภายในตึกนั้นมีสถานะอย่างไรกันแน่
ดวงชะตาสี่มหาเคราะห์ของผมเป็นกุญแจสำคัญ…แล้วมันใช้ไขอะไรล่ะ
ปลดผนึก?
พวกเขาต่างบอกว่าตึกเก้าศพนั้นอันตรายที่สุด แต่อันตรายถึงขั้นไหนกันแน่
ทั้งอาจารย์ ลุงจางซาน และเสี่ยวอวี่ต่างหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงมันราวกับนั่นเป็นสิ่งต้องห้าม เป็นบางอย่างที่น่าหวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยถึง
แต่ที่สำคัญที่สุดตอนนี้… ศพพยาบาทเบญจธาตุ
หากผมหามันพบ บางทีเสี่ยวอวี่อาจเป็นอิสระจากตึกเก้าศพ
เรื่องนี้ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในบันทึกของอาจารย์ปู่เลย
ทว่า แค่ได้ยินชื่อก็รู้ได้ว่าต้องเป็นสิ่งที่ทรงพลังอย่างยิ่งแน่ แต่ไม่ว่าสิ่งนั้นจะทรงพลังแค่ไหน หากมันเป็นกุญแจในการช่วยเสี่ยวอวี่ ผมจะต้องหามันมาให้ได้
ผมกำร่มของเสี่ยวอวี่แน่น ยืนอยู่ท่ามกลางฝนตกหนัก
ผมยืนอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน…
ร่มนี่เป็นของจริง…มันเป็นร่มเก่าแก่คันหนึ่ง
เสี่ยวอวี่บอกว่าร่มนี้จะคุ้มครองผม
ผมเพ่งพิจารณามันอย่างละเอียด ดูภายนอกก็เหมือนร่มทั่วไป แต่สีของมันแปลกกว
