่าปกติ โครงร่มทุกซี่ถูกทาด้วยสีดำสนิท
ผมมองไม่ออกว่าร่มนี้มีความพิเศษตรงไหน แต่ผมรู้ดีว่าเสี่ยวอวี่จะไม่โกหกผมแน่ๆ
ร่มคันนี้ต้องมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่
“เสี่ยวอวี่ ไม่ต้องห่วงนะ! ฉันจะหาศพพยาบาทเบญจธาตุให้ได้” ผมเอ่ยสัญญา ก่อนกางร่มแล้วหมุนตัวเดินจากไป
สองเดือนแล้ว ในที่สุดก็ได้พบกับเสี่ยวอวี่อีกครั้ง
แม้ผมจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของเธอทั้งหมด แต่จากคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค ผมก็พอจะจับใจความได้ถึงสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญ
จากข้อมูลที่เธอให้มา
เธอออกมาไม่ได้ และร่างที่ผมพบเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ร่างจริงของเธอ
ภายในตึกเก้าศพมีบางอย่างที่น่าหวาดกลัวแบบสุดขีดอยู่
การที่เสี่ยวอวี่อยู่ในที่แห่งนั้นอาจหมายถึงเธอกำลังถูกควบคุม หรือไม่ เธออาจเป็นผู้ที่คอยควบคุมบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า
แต่ในตอนนี้ ผมเชื่อว่าความเป็นไปได้แรกน่าจะสูงกว่า
เพราะจากคำบอกเล่าของผู้โดยสารบนรถบัสผี ตอนที่เธอถูกพาเข้าไปในตึกเก้าศพ เธอถูกกลุ่มคนบางกลุ่มพาตัวเข้าไป
ผมคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นโรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่งไม่ไกลนัก
ผมตัดสินใจพักที่นี่สักคืน
พรุ่งนี้เช้าจะกลับไปเก็บของที่มหาวิทยาลัย แล้วไปอยู่กับอาจารย์ชั่วคราว
โรงแรมดูไม่ได้มีมาตรฐานอะไรมาก เป็นแค่โรงแรมระดับล่างทั่วไป
เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับ เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังคุยกันอย่างไม่เร่งรีบ
ผมไม่สนใจ เดินตรงไปหาพนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์แล
