กว่ามันอาจจะเป็น “โรคอาถรรพ์”
หลี่เชาไห่ทำธุรกิจมาหลายสิบปี ผ่านโลกมามากมาย แม้ตัวเขาเองจะไม่เคยประสบกับเรื่องลี้ลับโดยตรง แต่เขาก็เคยได้ยินมามากพอสมควร และมีความเคารพต่อสิ่งเหล่านี้
เมื่อโรงพยาบาลไม่มีทางรักษาได้จริงๆ เขาจึงจำต้องเชื่อคำแนะนำของเสี่ยวอู๋ รีบร้อนมาที่ร้านของพวกเราเพื่อติดต่ออาจารย์ของผมทันที
ขณะนี้หลี่เสี่ยวหมิ่นอยู่ที่ห้องไอซียูของโรงพยาบาลเขตสอง
เราไปถึงที่นั่นตอนสี่โมงเย็น
หลี่เชาไห่นำพวกเราเดินตรงไปยังห้องไอซียูทันที
ที่นี่เป็นห้องพิเศษสำหรับวีไอพี ทั้งชั้นมีเพียงหกห้องเท่านั้น แต่ละห้องมีทีมแพทย์และพยาบาลที่ดีที่สุดประจำอยู่
แค่ค่าห้องต่อวันก็มีมูลค่าหกหลักขึ้นไปแล้ว
ห้องพักแบบนี้มีเพียงคนตระกูลหลี่ที่ร่ำรวยเท่านั้นที่สามารถจ่ายไหว
ที่หน้าห้องมีชายในชุดสูทยืนคุมเชิงอยู่หลายคน และมีแพทย์หัวโล้นหลายคนกำลังยืนสนทนาเกี่ยวกับแนวทางการรักษาอยู่ที่หน้าห้อง
เมื่อเห็นหลี่เชาไห่เดินเข้ามาพร้อมพวกเรา พวกเขาต่างรีบเข้ามาทักทาย
“ท่านประธานหลี่”
“ท่านผู้บริหาร!”
“คุณหลี่ครับ”
“…”
หลี่เชาไห่พยักหน้ารับ ก่อนจะชี้ไปยังห้องกระจกที่มีเครื่องช่วยชีวิตเต็มไปหมด
ภายในห้อง หลี่เสี่ยวหมิ่นถูกเสียบสายระโยงระยาง มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายและมีพยาบาลคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
“อาจารย์ซ่ง นี่คือลูกสาวของผม เสี่ยวหมิ่น”
ผมมองผ่านกระจกเข้าไปข้างใน
เห็นได้ชัดว่าหลี่เสี่ยวหมิ่นผอมลงมาก
ใบหน
