ออก พบว่าข้างในคือมีดเล่มเล็กๆ ลักษณะคล้ายกระบี่ที่ทำจากกระดูกปลา
มันยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร ด้ามจับพันด้วยเชือกสีแดง
ส่วนกระดูกปลาถูกแบ่งเป็นข้อๆ และลับจนเรียบเนียน ยกเว้นส่วนปลายที่คมกริบ
หากสังเกตดีๆ จะเห็นตัวอักษรหรือสัญลักษณ์คล้ายอักขระจารึกอยู่บนกระดูกปลา
“กระดูกปลา? กระบี่?” ผมถามด้วยความสงสัย
อาจารย์ซ่งหัวเราะเล็กน้อย “อะไรประมาณนั้น มันทำจากกระดูกปลาตัวใหญ่ที่ตกได้เมื่อคืน
“ปลาช่อนตัวนี้เกี่ยวเบ็ดขึ้นมาได้พร้อมกับการที่นายเข้ามาเป็นศิษย์ของฉัน มันมีวาสนากับนาย ดังนั้นเช้านี้ฉันจึงฆ่ามันและนำกระดูกมาทำเป็นกระบี่เล่มนี้
“ข้อกระดูกสันหลังปลาช่อนมีสิบแปดชิ้น และฉันได้จารึกอักขระสิบแปดตัวลงไป เมื่อพกสิ่งนี้ไว้ วิญญาณเร่ร่อนหรือวิญญาณชั่วร้ายจะไม่กล้าเข้าใกล้นายแน่นอน”
“ขอบคุณมากครับอาจารย์” เมื่อได้ยินถึงคุณสมบัติของกระบี่กระดูกปลาเล่มนี้ ผมรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย
“เรื่องเล็กน้อย เก็บไว้ให้ดีล่ะ ตอนนี้เราไปกินข้าวกันก่อน กินเสร็จแล้วจะพานายไปดูสถานการณ์ที่มหา’ลัย” อาจารย์ซ่งพูดพร้อมรอยยิ้ม
ผมสังเกตเห็นนิ้วมือของเขาที่พันปลาสเตอร์ไว้หลายจุด
เมื่อคืนยังไม่มี ผมคาดว่าเขาน่าจะถูกกระดู
