มพูดด้วยความตื่นเต้นจนเสียงสั่น น้ำตารื้นด้วยความโล่งใจ
ผมเกือบจมน้ำตายไปแล้วจริงๆ
แต่ลุงอวี๋ยังคงมีสีหน้าตึงเครียด เขามองไปที่ผิวน้ำในทะเลสาบอย่างระแวดระวังแล้วพูดว่า “ที่นี่ไม่ปลอดภัย รีบไปจากที่นี่เร็วเข้า”
พูดจบ เขาเก็บมีดหัวมังกรที่ผมทำหล่นไว้ขึ้นมา ก่อนจะพยุงตัวผมให้ยืนขึ้นและพาออกจากสวนสาธารณะทันที
ผมลากขาตามลุงอวี๋อย่างทุลักทุเล พลางหันไปมองข้างหลัง
เห็นจางเฉียงในร่างผีจมน้ำตัวเปียกโชกทั้งร่าง ค่อยๆ ตะกายขึ้นจากทะเลสาบอีกครั้ง
เขายืนอยู่ริมฝั่งน้ำ จ้องมาที่ผม แต่ไม่ได้ไล่ตามทันที
เพียงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบมาทางผมว่า “อย่าเพิ่งไป อาจารย์เร่งอยู่…”
ผมมองจางเฉียงและฟังเสียงเย็นยะเยือกนั้นจนรู้สึกชาไปทั้งตัว รีบวิ่งสุดกำลังตามลุงอวี๋ไป
นกฮูกและวิญญาณชายชราที่เคยเห็นก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
ผมไม่มีอารมณ์จะสนใจสิ่งใดอีก สิ่งเดียวที่อยากทำคือออกไปจากที่แห่งนี้
เมื่อพวกเราวิ่งออกมาพ้นสวนสาธารณะได้ ในที่สุดผมก็สามารถหายใจโล่งอกได้บ้าง
แต่ลุงอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างผมกลับมีสีหน้าหนักใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เรื่องนี้เกินกว่าที่ลุงคาดไว้มาก สิ่งที่นายเจอร้ายแรงกว่าที่คิดเสี
