ยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร…
พวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย หลังจากที่เห็นผมนั่งลง ทุกคนก็ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ในสายตาของผม เห็นเพียงปลายเท้าของพวกเขา ทุกคนล้วนยืนเขย่งเหมือนนักเต้นบัลเลต์
ผมไม่กล้ามองหรือสำรวจพวกเขามากนัก เพียงแค่พยายามเกร็งประสาททุกเส้น หดตัวอยู่ในมุมเล็กๆ ของตัวเองด้วยความหวาดหวั่น
ผมไม่กล้าหายใจแรง ไม่กล้าขยับตัว และไม่กล้าแตะต้องพวกเขา
ขณะที่ผมกำลังจมอยู่ในความหวาดกลัว ชายชราผู้สวมชุดคลุมศพก็เอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าอีกครั้งว่า
“ขอทาน ทำไมแกถึงยังหายใจอยู่ล่ะ”
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ผมรู้สึกได้ว่าพวกสิ่งสกปรกในศาลาหันศีรษะมามองผมพร้อมกัน พวกเขาจ้องมาที่ผมที่กำลังนั่งยองอยู่ใต้โต๊ะหิน
แม้ว่าผมจะไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีพายุพัดโหมในจิตใจ
ในความตึงเครียด ผมรีบแก้ตัวด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“พะ…พึ่งตายครับ…ยังไม่ชินกับ…กับการหยุดหายใจ”
ใจผมเต้นรัวราวกับจะหยุดนิ่ง ผมหยุดหายใจทันที กลั้นลมหายใจไว้แน่น
ผ่านไปหนึ่งถึงสองวินาที ผมถึงได้ยินชายชราเปล่งเสียงสั้นๆ ว่า
“อ้อ…”
จากนั้นศาลาก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
ผมแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยัง
