กว้างมองผ่านช่องว่างเล็กๆ ออกไปข้างนอก ผมพอมองเห็นร่างครึ่งตัวของจางเฉียงภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองอ่อน เขากำลังเดินวนรอบศาลาพลางพูดพร่ำซ้ำไปซ้ำมาด้วยเสียงเบาๆ ว่า
“ก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ ก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ ทำไมถึงไม่เห็น”
เขาพูดซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง แล้วผมก็ได้ยินเสียง “ตู้ม!”
เหมือนมีบางสิ่งตกลงไปในน้ำ รอบข้างกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ดูเหมือนจางเฉียงจะเดินจากไปแล้ว
แต่ขณะที่ผมแอบถอนหายใจโล่งอก เสียงของชายชราที่ให้ผมเข้ามาหลบฝนในศาลาก็ดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด
“ขอทาน ไอ้เจ้าลิงน้ำ[1]เมื่อกี้ มันมาหาแกสินะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความตึงเครียดก็กลับเข้ามาในทันที
ผมไม่ตอบอะไรออกไปในทันที
ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ขอทาน ทำไมถึงไม่ตอบล่ะ ถ้าแกยังไม่พูดอะไรอีก ฉันจะไล่แกออกไปตากฝน!”
ในขณะเดียวกันสิ่งสกปรกที่ยืนนิ่งไม่ขยับมาตลอด ก็เริ่มหมุนตัวหันมามองผมทีละตน
ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม
ผมนั่งยองอยู่ใต้โต๊ะหินตรงกลางศาลา ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด…ถ้าถูกไล่ออกไปจริงๆ เถ้าธูปที่ทาบนตัวผมคงถูกฝนชะล้างจนหมดแน่ ดังนั้นผมไม่มีทางออกไปจากที่นี่
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรว
